Szczere Kocisko

  Matura, matura, matura. Informacje o tym, co i jak drażnią moje zmysły na wszystkie sposoby. W radiu – relacje, spostrzeżenia dotyczące arkuszy, na facebooku wysyp życzeń „powodzenia”, wiadomości w telewizji oglądać dziś nie będę, bo zapewne dziś poza tematem matur panie i panowie redaktorzy nie przygotują. Gdybym była te dwa lata starsza, z pewnością bym oszalała. I nie tylko z powodu tego szumu, ale i ze stresu. Tylko czy naprawdę warto?

  Każdy etap edukacji kończy się testem. Test szóstoklasisty, egzamin gimnazjalny, matura. W ten sposób już od czwartej klasy podstawówki uczymy się rozwiązywać arkusze, czytać (podobno) ze zrozumieniem, pisać prace według klucza, z klucza i dla klucza. I wszystko wygląda pięknie. Uczniowie z galowych strojach, ich dumni rodzice, wszechobecny stres, publikowane w gazetach rozwiązań, wyliczanie punktów, planowanie przyszłości… Co kilka lat zdarzy się też jakaś reforma, która budzi kontrowersje. Bo od tego są reformy. Wchodzi w życie nowy program nauczania, innowacyjny i cudowny jak wszystkie poprzednie, który ma stawiać na inteligencję uczniów, rzetelnie badać ich wiedzę, wyrównywać szansę. I w końcu okazuje się, że materiał jest coraz gorzej rozplanowany, bo albo wpycha się do podstawówek tematy w gimnazjów, albo materiał z gimnazjum przerzuca się do trzyletniego ogólniaka, gdzie nie ma czasu na jego przetworzenie i jest omawiany skrótowo. Z kolei w przypadku prac pisemnych, to, czego przez trzy lata uczył się gimnazjalista ma lec w gruzach w szkole średniej. Rzeczywiście, to ma sens, skoro młody człowiek już nauczył się formułować i wspierać argumentami swoje opinie, pora kazać mu praktycznie parafrazować podany tekst i wykazywać się jakże specjalistyczną wiedzą, że lady Makbet była żoną Makbeta. Za wyrażanie własnych poglądów i ich odpowiednie wsparcie przykładami innymi niż podany w arkuszu tekst można co najwyżej dostać 3 punkty za walory. Przyznaję, umiejętność czytania wykresów, analizowania tekstów i wyszukiwania informacji jest ważna, jednak nie jestem pewna, czy na podstawie oceniania tej właśnie umiejętności powinno się różnicować uczniów. Dlaczego? Ta wiedza jest przecież elementarna. Każdy powinien ją opanować, więc jakim cudem do osiągnięcia dobrego wyniku wystarczy tylko elementarna wiedza? I jakim cudem w dalszym ciągu, po kilku latach piłowania tego czytania ze zrozumieniem i analizy wykresów, u wielu osób ta elementarna wiedza wciąż szwankuje?

  Jeszcze bardziej przerażającym zjawiskiem jest dostosowywanie poziomu trudności egzaminu to umiejętności danego rocznika. Więc „najlepszym” wyjściem jest pogrążenie się na próbnej maturze, w nadziei, że ta prawdziwa okaże się jeszcze prostsza. I w ten sposób osoby, którym się  poszczęściło lądują w tych samych szkołach, co ludzie, którzy naprawdę włożyli dużo pracy w swoją edukację i… wkurzają… Wnioski wypływające z moich rozważań? Po pierwsze: różnorakie egzaminy nie są po to, aby poszły wszystkim dobrze, więc powodzenia przy kolejnych maturach życzę tylko tym, którzy w przygotowania włożyli trochę serca i pracy. Po drugie: jeśli ktoś ma zdać, to nie może mu się nie udać, a ci niezdający po prostu sobie na to zasłużyli, żadna niesprawiedliwość.

Szczere Kocisko