Szczere Kocisko

  Ostatnio trochę pobiadoliłam o tęsknocie. O tym, jak nasza pamięć płata figle, zmuszając nas do niedorzecznych, w gruncie rzeczy, wzruszeń. Jednak wiesz, Co Bardziej Rozgarnięty Czytelniku, jak to jest z kotami takimi, jak ja. W kocim świecie nic nie jest jednoznaczne, a świat składa się z milionów możliwych rozwiązań okraszonych nieskończoną ilością punktów widzenia. A każdy z nich czeka na kota, który go przyjmie. A może to punkty widzenia przyjmują kota? Nie wiem.

  Dziś Kocisko wedle kociej zasady „If it fits I sits” przyjęło zupełnie inny punkt widzenia. Tym razem jestem prawie bliska stwierdzeniu, że nie mogę się tej szkoły i jesieni doczekać. Że potrzebuję nadmiaru spraw do załatwienia, nadmiaru informacji do zapamiętania i… niedomiaru czasu. Całe wakacje mam coś do roboty, jak gdyby nigdy nic wstaję o godzinie siódmej i zaczynam czytać. Potem jeść. Potem sprzątać. Potem ćwiczyć. Potem czytać. I tak w kółko. Jednak cały czas coś nie daje mi spokoju. Jestem tak zabiegana i zaaferowana niekończącym się biegiem wskazówek po tarczy zegara, że większość czasu marnuję planując go rozsądnie upakować. Paranoja w najczystszym wydaniu. Obmyślam, kalkuluję ile co mi może zająć, układam w głowie plan dnia łudząco podobny do planu dnia poprzedniego. Nie wymagam panowania nad czasem tylko od siebie – zmuszam rodzinę do określenia, jakie zajęcie ma przypaść na jaki dzień, bo przecież „Mamo, ja mam w tym tygodniu jeszcze dwie książki do przeczytania!”…

  I dziś w mojej głowie pojawiła się świeża myśl. Już niedługo nadejdzie czas, który nie pozwoli się poćwiartować i upakować tak, aby zajął jak najmniejszą powierzchnię. Który będzie chciał się ze mną ścigać, za którym będzie trzeba gonić co sił w nogach. Trzeba będzie działać, działać, działać! Ze słodkim uśmiechem na ustach ucinać łeb pewnym sprawom i na nowo nauczyć się rozsądnie rezygnować, zrozumieć, że nie da się wszystkiego na raz. Jeszcze chwila i nie będzie czasu rozmyślać. A jak wspominałam już wiele razy, rozmyślanie to przekleństwo, którym obciążony został gatunek ludzki.

  Kusi mnie myśl, że jeszcze kilka tygodni i przestanę myśleć, że muszę z czymś zdążyć, i zacznę po prostu zdążać. Jeszcze bardziej kusi mnie to, że jeśli przez następne miesiące dam z siebie wszystko, to potem nie będę musiała praktycznie nic. A to, że się nie musi, sprawia, że wszystko robi się z większym uśmiechem na ustach. A może po prostu próbuję sama siebie okłamać i… uspokoić? Nie, lepiej nie dopuszczaj do siebie takiej myśli Kocisko!

  Zaczynam gadać sama do siebie? Nie, ja po prostu prowadzę dialog z inteligentnym rozmówcą…

Szczere Kocisko