Szczere Kocisko

  Zaraz minie rok, od kiedy Szczere Kocisko zostało zauważone przez kogokolwiek. Wcześniej byłam Mark III w skali Opydo, miałam gdzieś blogosferę, nie znałam nikogo, kto pisze, nie wiedziałam, jak poznać kogoś takiego ani po co w ogóle się za to zabierać. Przypadek sprawił, że w końcu, po kilku miesiącach czczego pisania, pod postem o bierności i hejtowaniu (a jakże!) pojawił się pierwszy komentarz. Pierwszy odzew, pierwszy sygnał, że są na tym blogspocie jacyś ludzie poza mną i że można się z nimi komunikować. Przepadłam. Pamiętam, że od razu odkryłam masę fajnych blogów, masę fajnych ludzi, poświęcałam temu naprawdę sporo czasu. Nagły przyrost ilości wejść, pierwsi obserwatorzy, statystyki powielające się z tygodnia na tydzień. Czerwiec, czas, ochota, pomysły.W wakacje przyszła olimpiada i postanowiła dokopać. To nic, dawałam radę, jakoś się bujało. Daję radę cały czas i do końca miesiąca przekroczę 20000 wejść, lecz co z tego, jeśli wpadłam w blogową stagnację.

  Gdzieś mi się podziały blogi, która czytałam z największą przyjemnością. Gdzieś mi uciekła Antisocial Paranoic, gdzieś mi uciekł PatrykPopławski, gdzieś znudzili mi się inni. Nie bierzcie tego do siebie, po prostu w pewnych momentach nie mogę oprzeć się wrażeniu, że gdzieś to już czytałam, ktoś już tak mówił, ktoś już o tym pisał. Jestem świadoma tego, że sama też nie jestem zbyt odkrywcza – znerwicowany kot jakich wielu. Ale brakuje mi blogowania w takiej formie, jaka miała miejsce ten niecały rok temu. Może wynika to z faktu, że nie umiem i nie chcę już komentować każdego postu, który ukazuje mi się na pulpicie nawigacyjnym Bloggera, bo zwyczajnie nie mam nic do powiedzenia. A pisanie, jeśli nie ma się nic do powiedzenie zakrawa o spam. A tegoż nie trawię.

  Drażni mnie trochę polska blogosferka. Twór zdominowany przez blogi szalonych matek, szalonych nastolatek, szalonych testerek, szalonych trendsetterek. Zbuntowanych dziewczyn z ciężkim życiem i wannabe-Kominków. Recenzentów rzeczy, które mnie nie obchodzą. Pseudoprofesionalistów. Pseudopisarki. I nie, nie chcę nikogo obrażać, podżegać do kłótni w komentarzach, a już na pewno nie chcę, by komuś zrobiło się przykro – mimo tego, co już zdążyłam napisać, jest wiele blogerek, które darzę niesłabnącą sympatią, nawet jeśli nie chcę się odzywać pod każdym opublikowanym przez nie postem.

  Trochę chyba zapomniałam, jak szukać, jak się inspirować,  jak poznawać i jak się przywiązywać do blogów. I chyba zgubiłam kierunek, w którym chciałabym iść. W tym momencie macie idealną okazję, do popełnienia dobrego uczynku i zrobienia komuś darmowej reklamy – podzielcie się ze mną, Co Bardziej Rozgarnięci itd., blogami, które waszym zdaniem zasługują na szczególną uwagę – ciekawymi, nietuzinkowymi, przepełnionymi treścią! Bardzo ładnie proszę…

Szczere Kocisko