Szczere Kocisko

  Narracja w grach fabularnych może przybierać różne formy. Począwszy od rodzajów narracji typowych dla literatury, jak narracja pierwszoosobowa pojawiająca się w grach RPG lub trzecioosobowa pojawiająca się w liniowych grach narracyjnych, skończywszy na formach, w których prowadzący narrację wchodzi w interakcję nie tylko z bohaterem, ale i z samym użytkownikiem gry siedzącym przed komputerem. 

  W niezależnej produkcji zatytułowanej „The Stanley Parable” (przypowieść Stanleya), gracz słyszy narratora opisującego rozgrywkę i oznajmiającego, jak powinien postąpić bohater, patrzy z perspektywy tytułowego Stanleya, pracownika korporacji, który nagle przestał słyszeć polecenia, według których zawsze postępował i widzi różne drogi, którymi może iść. Wybór podejmowany przez gracza może być zgodny lub przeciwny z tym, co mówi narrator. Na początku gry  głos usprawiedliwia rozbieżności między tym, co przed chwilą powiedział a tym, co zrobił bohater, jednakże, jeżeli wybory podejmowane przez gracza w znacznym stopniu nie zgadzają się tym, jak powinna przebiegać gra, zaczyna się denerwować, tłumaczyć, na czym polega historia, przekonywać Stanleya, aby w końcu go posłuchał. Z czasem, akcja gry staje się naprawdę absurdalna i z wielkiego biurowca przenosi się na stary strych, do muzeum, za okno (gdzie na bohatera czeka tylko niewymodelowana przestrzeń) do pokrętnych piwnic, a nawet do świata innych gier (sandboxowego „Minecrafta” oraz fabularnej gry logicznej „Portal”). Narrator zaczyna mówić wprost do osoby siedzącej przed monitorem. Oczywiście wszystkie możliwe drogi, którymi podąża gracz, a wraz z nim Stanley, były wcześniej opracowane przez twórców gry, nie można więc mówić o prawdziwym kontakcie gracza z narratorem gry. W zależności od tego, jakie decyzje podejmie gracz, „The Stanley Parable” oferuje 18 różnych zakończeń. Część z nich obejmuje przebiegającą na różne sposoby śmierć bohatera, jedno z zakończeń wymaga posługiwania się kodami, które służą do „oszukania” gry, a inne jest dostępne tylko, jeżeli gracz dostrzeże możliwość wejścia na jeden ze stołów w biurze Stanleya i wyjścia z pomieszczenia przez okno. W zależności od zakończenia, zarówno Stanley, jak i narrator gry może być postrzegany, jako dobry lub zły. 

  W grach komputerowych bohaterowie bardzo rzadko są jednoznacznie dobrzy czy źli. Są często uwikłani w intrygi, zmuszeni do trudnych wyborów lub mają za sobą mroczną przeszłość. Zwykle są to żołnierze, tajni agenci, naukowcy, stalkerzy (dla niezorientowanych – postapokaliptyczni przemytnicy towarów deficytowych), wojownicy, asasyni, piraci, superbohaterowie. Można zauważyć, że taki sposób kreowania bohaterów jest popularny również w filmach akcji lub przygodowych… 

Szczere Kocisko

Poprzedni wpis z serii "Growe Kocisko"
Następny wpis z serii "Growe Kocisko"