Szczere Kocisko

  Lubię mówić, że ludzi nie lubię, że „głupie ludzie” i „trzymajcie się wszyscy ode mnie z daleka”. Ale chyba dorosłam do tego, aby przyznać, że to nie do końca tak. Co prawda, nadal nie przepadam za byciem częścią grupy na siłę, nie jaram się wycieczkami, nie interesuje mnie do bólu wymuszona i udawana integracja z klasą. Dalej nie rozumiem ludzi, ale mi mogę odmówić im (wam? nam?) tego, że są niezwykle ciekawym obiektem obserwacji.

  Moja ciekawość świata popycha mnie niekiedy to niecnych postępków. Aby zdobyć nową porcję informacji na temat ludzi, plotkuję, podsłuchuję, przeglądam facebookowe i instagramowe poczynania dalszych znajomych. Powinnam się czuć źle? Nie, nikogo przy tym nie krzywdzę.

  Jak to? Przecież plotki to kłamstwa, to słowa, które ranią, to zło wcielone i zaraza naszych czasów, co nie? Ale proszę, aby ten, który nigdy nie plotkuje, pierwszy rzucił kamieniem. Albo nie. Po prostu pozwólcie mi wytłumaczyć. Nigdy nie puszczam w obieg czyichś sekretów, nie rozpowszechniam kłamstw, nie niszczę nikomu opinii. Plotkowanie to według mojej nomenklatury rozmowa z ludźmi o ludziach (swój do swego po swoje?). Błaha, zabawna pogawędka. O tym, że ktoś się z kimś pokłócił i zrobił młyn na fejsiku; o tym, że ktoś jest totalnym leserem; o tym, że kogoś zwyczajnie nie lubię. Z ploteczek się jako tako wybroniłam, ale co z podsłuchiwaniem? Niedobre Kocisko! Ale zaraz - czy podsłuchiwaniem można w ogóle nazwać sytuację, w której dwie osoby głośno i wyjątkowo emocjonalnie opowiadają sobie nawzajem o swoich problemach, a trzecia, niezwiązana z nimi, mimochodem to wszystko słyszy i słucha? Nie wiem. Ale cieszę się niezmiernie, gdy mam okazję być tą trzecią osobą…

  Nie, nie robię tego po to, aby podnieść swoją samoocenę czyimś kosztem ani po to, by się z kogoś po chamsku pośmiać. Robię to w celach naukowych! Aby poznawać ludzi, uczyć się ich szczególnej mowy, konfrontować to, co myślę o nich na podstawie informacji z trzeciej ręki i z tego, jak sami siebie przedstawiają. Lubię obserwować ludzi w komunikacji miejskiej. To jak połączenie Discovery, Trudnych Spraw i miliona innych seriali, które mnie notabene nie interesują. Często słuchając zarówno obcych, jak i znajomych ludzi, czuję się jak narrator opowieści, jak osoba w której odbija się cały świat (której odbija?). Rozpoznaję pozy, maski, a może tylko tak mi się wydaje. Dopowiadam sobie, snuję domysły, tworzę czyjeś historie.

  Ludzi najbardziej lubię, gdy siedzą w mojej głowie. Rozmawiam z ludźmi w swoim umyśle . Odgrywam już przeprowadzone rozmowy na nowo, zawsze inaczej. Odtwarzam szczegóły. Idealizuję lub demonizuję. Bawię się w fałszerza pamięci tak, jak bawię się w fałszerza rzeczywistości na Instagramie. Wymieniam zdania z moimi idolami – tymi dalekimi i bardzo bliskimi – w moich marzeniach. Śnię rozmowy. Zapamiętuję je. I chyba między innymi dlatego tak lubię obserwować ludzi – aby przenosić ich do świata mojej fantazji…

… A potem mówią mi, że jestem psychodeliczna i mam własny świat, i własne kredki!

Szczere Kocisko