Szczere Kocisko

  Jestem osobą, która uwielbia otaczać się pięknem. Zauważać piękno. Oddychać pięknem. W moim świecie ważne jest to, jak wygląda przyrządzany przeze mnie posiłek, w jakim stanie jest moja garderoba, co ozdabia mój pokój, czyniąc go przy tym przestrzenią zupełnie niefunkcjonalną. Szybko wpadam w zachwyt, swoją nieposkromioną dziecięcą radością budzę w nieznajomych niepokój. Pamiętam bardzo dużo – błahe rozmowy, budynki, śmiech, promienie słoneczne dokładnie prześwietlające drzewa. Pamiętam nocne niebo i marzenia. Pamiętam spojrzenia, żarty, osoby widziane w autobusach, osoby stojące pod pomnikami, osoby krążące wśród grobów.

  Kiedy widzę kwitnące maki, które szturmem wdarły się na nowo otwartą autostradę, pragnę na zawsze posiąść cały urok tego świata. Na zawsze móc mieć przed oczami te maki… Lubię robić zdjęcia. Zapisywać w pamięci telefonu chwile wyjątkowe, wyjątkowo szczęśliwe, wyjątkowo udane. Zauważyłam jednak, że po pewnym czasie chwile zapisane w cyfrowym formacie tracą swoją wartość. Stają się zwyczajne, to je zabija. I nawet instagramowy filtr, tak pięknie odrealniający publikowane fotografie, na niewiele się zdaje.

Co sprawia, że wspomnienia są piękne? Ich nieuchwytność? Plastyczność? To, że nachodzą mnie prawie jak Prousta w najmniej oczekiwanych momentach? Uwielbiam swoje reminiscencje, choć muszę przyznać, że bywają złośliwe. Każą się wzruszać i rozrywają serce nieistniejącą i bezpodstawną tęsknotą. Napełniają żalem pierwszej próby, pytają „dlaczego?”. Ale też sprawiają, że chcę celebrować, być lepsza, kultywować własną tradycję i dbać o własne świętości. Płakać, stojąc przed budyniem dawnego gimnazjum, nerwowo chichotać...

  Nie udało mi się sfotografować maków. Spóźniłam się, bo cały czas mniej lub bardziej świadomie odkładałam to na później. Cieszę się, ponieważ dzięki temu kwiaty miały okazję umrzeć śmiercią naturalną, nie zamordowałam ich zbyt intensywną eksploatacją.

Jedynym wyjściem z sytuacji, jeśli już uchwycimy w kadrze moment bardziej magiczny w swojej przemijalności, jest zapominanie o zdjęciach. Jak wiewiórka, to zabawne, fakt. Możliwość „odkrycia” zdjęć jest trochę jak dostawanie się w głąb swojej pamięci. Ale wydaje mi się, że przypominanie sobie samej reprezentacji wizualnej sytuacji jest upośledzone i przereklamowane. Wolę zapachy, smaki. Niektóre wywołują mnie do konkretne skojarzenia już od dzieciństwa. Porzeczkowa landrynka to Zielona Góra. Zapach siana to wieczory spędzone na łące z książką. Zapach jeziora to pierwsze wyjazdy na wczasy z dziadkami. Lawenda i jaśmin to pierwsze, absolutnie magiczne zajęcia jogi. Zamrażacz do stłuczeń - pierwsze treningi i zawody. Tyle wspomnień...

  Na szczęście świat jest pełen porzeczkowych landrynek, a maki zakwitną jeszcze nie raz i nie dwa. Tyle pięknych rzeczy będę mogła jeszcze zobaczyć. O tylu pięknych rzeczach będę mogła zapomnieć na zawsze. Tyle symboli straci swoją wartość, tyle błahostek stanie się kluczami do mojego umysłu.

  Odejdźcie piękne maki… Do zobaczenia za rok!

Szczere Kocisko