Szczere Kocisko

Poprzedni wpis był nie tyle rzeczywistym zapisem mojej codzienności w moim miejscu – choć z powodzeniem mógłby nim być – ile początkiem opowiadania, nad którym pracuję. Tak, poszło już nieco dalej. I rozjechało się z rzeczywistością. Bardzo się cieszę!

Już tłumaczę, czemu…

Od jakiegoś czasu świat mi bardzo sprzyja. Nie wiem, co robię dobrze, ale najwidoczniej skutkuje. Do wszystkich pozytywnych rzeczy, które mnie spotykają, wczoraj dołączyła kolejna. Do moich drzwi zapukali właściciele mieszkania, chcieli wypytać, jak mi się żyje, spisać inwentarz, sprawdzić, czego potrzebuję (wiadro i mop to jednak must-have!), skorzystałam więc z okazji i zapytałam – czy i kiedy dostanę współlokatorów. Z nadzieją, oczywiście, że nigdy. I właśnie – okazało się, że reszta mojego mieszkania jest wolna! Dwa pokoje, które teraz są już zamknięte na klucz, co bym ich nie eksploatowała i nikomu nie udostępniała, w przyszłości będą mogły posłużyć jedynie studentom z wymiany Erasmus. Na razie jednak nic na to nie zapowiada.

Przesuwam granicę swojości dalej. Zamykam drzwi do mieszkania, swobodnie rozkładam jedzenie w lodówce i kuchennej szafce (choć wciąż zajmuję tylko jedną!). Trzymam kosmetyki w łazience. Szok i luksus. I robię to wszystko bez strachu, że wrócę i kogoś tu zastanę. Luksus mentalny.

Tak naprawdę dopiero dziś zaczynają mi się zajęcia. Jestem podekscytowana, zamierzam się jak najszybciej dostać do koła naukowego. Nawet, jeśli z początku miałabym tam tylko parzyć kawę i patrzyć jak pracują inni. Nawet to wydaje mi się przewspaniałe. Zabrakło mi książek (tak, wiem, że w Toruniu SĄ biblioteki), więc czytam pdf-y z materiałami na wykłady. Plączę się od kilku dni między wstępem do wstępu do anatomii układu nerwowego, artykułami o Adrianie Owenie, pompą sodowo-potasową i informatyką. Informatyką – muszę przyznać – najmniej. Zaplanowałam już też pierwszy powrót do domu.

Żyję dobre, fajne i ładne życie. I wydaje mi się, że zaangażowane. I wiecie, czuję się szczęśliwa. Zarówno tak sama z siebie, spokojnie szczęśliwa, jak i wdzięczna. Lubię wdzięczność, wiecie? Co chwilę portale i magazyny psychologiczne trąbią o tym, że odczuwanie wdzięczności jest kluczem do szczęścia i brzmi to mało wiarygodnie, ale kurczę, tak to właśnie działa.

Nie jesteśmy w stanie objąć swoją perspektywą całego świata, nawet jeśli staramy się patrzeć jak najszerzej, dlaczego więc nie starać się spoglądać z namaszczeniem na dobre rzeczy? Potrzebne rzeczy? I prawdziwe?

Wiem, mam łatwiej, bo świat mi tu jeszcze nie znormalniał. Na szczęście mam w zwyczaju (a może w charakterze) cieszyć się długo i z małych rzeczy, bo lubię się cieszyć i kiedy potrzebuję, zawsze znajdę pretekst. Lubię się też czasem smucić, wiadomo. Do smutku też zawsze znajdę powód. Jak poszukam, to znajdę. Teraz nie szukam.