Szczere Kocisko

Wszystko jest po coś. Lubię wychodzić z tego założenia, to pomaga zaakceptować obrót spraw inny, niż planowany przez nas, pogodzić się z niepowodzeniami, dać spokój ciągłemu rozpamiętywaniu i iść dalej. Nie lubię jednak, kiedy ktoś oczekuje od sztuki, nieważne, jaka by ona nie była, że będzie czemuś tak wyraźnie i uniżenie służyć. No po prostu nie. Nie ma opcji, aby jakiś tekst kultury wywarł na wszystkich to samo wrażenie i trafił do wszystkich w równym stopniu. Uważam że – może z wyjątkiem sytuacji, kiedy np. w jakiejś galerii sztuki współczesnej natykamy się na odgrzewany kotlet sprzed połowy wieku podany jako coś buntowniczego, świeżego i zaskakującego – nie powinno być dyskusji o tym, jaka sztuka jest potrzebna, a jaka nie. Każda jest w równym stopniu potrzeba i nie potrzebna. Jeśli powstała, to najwyraźniej miała powstać. A gdyby nie powstała, w przeważającej liczbie przypadków, świat by się nie załamał.

Na wszelkie pytania, co dają mi książki, które czytam, filmy, które oglądam i tak dalej, i tak dalej, reaguję alergicznie. W pierwszej chwili mam ochotę rzucić się na rozmówcę jak wygłodniała wilczyca i poprzegryzać mu arterie, potem momentalnie doznaję nieprzyjemnego opadu rąk, w końcu dochodzę do wniosku, że w sumie można byłoby pogadać na ten temat i przedstawić spokojnie swój punkt widzenia.

Nie oglądam filmów, nie czytam książek, nie gram w gry komputerowe, nie chodzę do teatru, filharmonii lub na wystawy po to, aby dowiedzieć się czegoś o świecie. Żeby dowiedzieć się czegoś o świecie żyję, rozmawiam z ludźmi, obserwuję i takie tam. Rzeczy wymienione wyżej robię po to, aby – poobcować z pięknem, niepięknem, uczuciami, aby się zainspirować, aby spojrzeć na coś od nieco innej strony, by skonfrontować swoją wrażliwość z wrażliwością innego, obcego mi człowieka, aby się trochę poutożsamiać, oraz – uwaga, najważniejsze – dla przyjemności i z ciekawości. O. Z tych powodów właśnie.

Kiedy zaczynam zastanawiać się, co dały mi niektóre książki, przychodzi mi do głowy tylko – przeczytanie ich pozwoliło mi na wyłapywanie nawiązań do nich poukrywanych w innych książkach. A inne – choć swoją fabułą, czy przekazem (nie lubię tego słowa w takim kontekście) w zasadzie nie powinny rozłożyć nikogo na łopatki, tkwią we mnie bardzo głęboko i ciągle, ciągle, ciągle mają na mnie wpływ.  Tak po prostu. Bo czytałam je w ważnym czasie i okolicznościach, bo wpasowały się w to, co spotykało mnie samą lub co sama czułam. Różnie.

Mimo to, nie da się powiedzieć – celem tego filmu jest to i tamto. Ani – ta książka powstała po to, by… Kiedy ktoś tak gada, nie potrafię w to uwierzyć, nie wierzę i zwykle zauważam zupełnie co innego. I dobrze. Tak ma być.