Szczere Kocisko

Zastanawialiście się kiedyś, jak duża jest pojemność tyłu głowy, w którym przechowujemy bieżące niepokoje i sprawy, o których nie wypada zapominać, więc myślimy o nich nie mogąc zasnąć, a potem bardzo się tego wstydzimy, bo z podkrążonych oczu nic nie wynika? Tym się kognitywistyka ani psychologia poznawcza nie zajęły. Ani żaden interdyscyplinarny zespół badawczy. Nic straconego, bo choćby się i zajął, zamiast wniosków, sformułowałby co najwyżej potrzebę poprowadzenia dalszych badań przy doprecyzowaniu założeń, oczekiwań i metod. Nie ważne.

Chciałam podsumować ładnie mijający rok. Naprawdę. Był ważny, udany, bogaty w doświadczenia i inspiracje, istotny z perspektywy mojego postrzegania samej siebie, dobry. Przełomowy. Ale także przełamany. W połowie przedzielony jest grubą na kilka miesięcy krechą. Więc jakby krótszy? Czy następne również będą tak krótkie? Czy widać jak bardzo na to liczę?

Nie mogę odpocząć. Przez tą dziwną, mroczną, zagmatwaną przestrzeń z tyłu mojej głowy właśnie. Z okazji świąt dostałam od mamy INSPIplanner, do którego tak wzdychałam, oglądając go w Internecie (u Wolniej na przykład), z którym wiążę duże nadzieje, bo przez ostatnie półtora roku rozdrabniałam się na  wiele zeszytów, notatników i kalendarzy i nigdy nie wiedziałam, którzy należałoby ze sobą nosić, toteż często nosiłam wszystkie. I kilka wolnych kartek na zaś, czemu nie? No i on mi cały czas brzęczy zza ucha, przypominając o wszystkich ważnych rzeczach, które będę musiała tam wkleić, zapisać, opisać, przewidzieć, spamiętać. Po co kalendarz, po co planer, jeśli noszę wszystko w sobie i się duszę? Jeśli podczas przerwy świątecznej nie było dla mnie ani jednego dnia, podczas którego nie zadręczałabym się wizją zaliczeń, sesji, raportów, projektów, prezentacji. Czepiam się tych myśli tak mocno, że zaczynam się ich naprawdę bać, po trosze też nienawidzić.

Kończy się na tym, że zamiast dzielić się z ludźmi tym, jak fajnie mi w życiu i jakie ze mnie radosne stworzenie, wolę wypytywać, ile prac w grupach mają na studiach i dlaczego tak mało. I żalić się. Że się zawiodłam. A tak naprawdę to ja tylko ustawicznie boję się, że zawiodę własne oczekiwania. Bo chciałabym lepiej, najlepiej, a już na pewno lepiej niż inni, ci, na których patrzę wilkiem, bo jak oni śmią nie bać się tak, jak ja?

Właśnie kończy się bardzo długi dzień, który – choć odhaczyłam wszystkie zadania na dziś i choć właściwie to przyniósł i trochę dobrego – nie zbliżył mnie do spokoju.  Nie wiem, czemu akurat dziś. Ale hej, ten rok się jeszcze nie skończył. Dzisiejsze smęty nadrobię.