Szczere Kocisko

  Wydaje mi się, że od kilku dni żyję w pewnym niedoczasie. Staram się rozplanować każdą godzinę i wydaje mi się, że pomijając małe niedociągnięcia, udaje mi się pokonać nieubłagany czas. Dziś okazja do rozmyślań wyszła mi naprzeciw – ukochany z kontuzjowaną nogą i 2,5-godzinna wizyta w szpitalu. Akurat nie jestem z tych, którym włącza się malkontencka katarynka, gdy tylko przejdą przez próg jakiegokolwiek obiektu polskiej służby zdrowia, więc zamiast narzekać na kolejki i niemiłe pielęgniary, postanowiłam podsumować swoje przemyślenia z ostatniego tygodnia. Za pozwoleniem…

  Cywilizacja to potworek, który sam siebie zżera. Siebie i swoje dzieci. To, do czego dążyli ludzie przez tysiące lat rozwoju, stało się zrębem dla naszych ułomności. Dlaczego wiek XIX obfitował w wybitne umysły, a dziś edukacja, z całą tą swoją powszechnością, dostępnością i możliwościami, nie jest doceniana? Za dobrze nam, ludzie, za dobrze. Rozsiedliśmy się w swoich ciepłych, przytulnych i bezpiecznych pokojach, zawiśliśmy nad ekranem komputera i w ten sposób znajdujemy swoją drogę. Specjalnie użyłam pierwszej osoby liczby mnogiej. Wiem, że dotyczy to też mnie, w końcu wszyscy mamy podobne fundamenty. Swoim życiem zaprzeczamy prawu ewolucji. Dobór naturalny nas nie dotyczy i wcale nie chodzi mi o poparcie kreacjonizmu. Nie jestem okrutna, ale gdy rozejrzycie się naokoło, zauważycie pewnie czyje geny są powielane z największym natężeniem. Nie chcę wyjść na zatrutą stereotypami i uprzedzoną, ale zwykle, gdy słyszymy o patologiach w rodzinach, chodzi o rodziny wielodzietne. Coraz częściej ludzie wykształceni i bogaci nie decydują się na dzieci. Pewnie mają ku temu różne powody, które jestem w stanie uszanować, jednak ze względu ewolucyjnego popełniają błąd.  Z kolei opanowując mordercze, zakaźne choroby zwiększamy przeżywalność osobników słabych, podatnych na problemy zdrowotne. Tu skończę temat doboru naturalnego, chyba nie chcę brzmieć jak potwór.

  Mamy zapewnione dużo większe możliwości rozwoju niż nasi dziadkowie i babcie. Odnieść sukces, jest, tak naprawdę, coraz łatwiej. Tu, za przykład idealnie służą takie osoby, jak Niekryty Krytyk. Ale wśród tych stojących przed nami możliwości słychać cichy głosik powtarzający jak mantrę „Ja chcę!”, „Mi się należy!”, „Też tak mogę”.  Nasze ambicje stają się coraz bardziej kapryśne. Żądają, gdy możliwości brak i śpią, kiedy nadarza się okazja. Społeczeństwo, twórcy oświaty i media temu ulegają i ułatwiają nam zabawę. Czasem wystarczy nieskomplikowana fabuła serialu, innym razem trzeba machnąć się na obniżenie wymagań w szkołach. Zapewne słyszeliście o 6-latkach w podstawówkach? Co o tym myślicie, za szybko? A czy ktoś słyszał co mówią matki przeciwne tej reformie? „Nasze dzieci nie będą czytać książeczek i pisać w tak młodym wieku, to za wcześnie!”. O ile dobrze pamiętam, w zerówce problemów z czytaniem nie miałam, z pisaniem też było nie najgorzej… Teraz próba podniesienia na powrót starych wymagań, jedynie pod innym szyldem wzbudza niezadowolenie. Jeszcze jedna ciekawostka: czas reakcji człowieka 200 lat temu, był o wiele krótszy niż dziś! Nie pamiętam dokładnych liczb, ale rozbieżność była spora. Szokujące?

  Myśl na dziś: czy doszliśmy do takiego etapu, że dalszy rozwój powoduje uwstecznianie się? Co na to nasi, jeszcze nie poznani, kosmici...

Szczere Kocisko