Szczere Kocisko

Oto oni!

Kojarzycie południowoafrykański zespół Die Antwoord? Tak, to ci od „Baby’s on Fire”. Tak, to ci, którzy szokują każdym kolejnym teledyskiem. Tak, to ci, którzy toczyli wojnę z Gagą. Tak, to oni – Yo-Landi Vi$$er, Ninja i DJ High-Tech!

Są dziwni. Prowokujący. Bluźnierczy. Trochę straszni. Ich muzyka zawiera ogromny ładunek energii. Prezentowany przez nich styl – zef – jest manifestem ich niezależności. Tego, że teledyski da się kręcić na własnym podwórku, muzykę tworzyć na własnym komputerze, ubrania przerabiać samemu i wykorzystywać wielokrotnie, tworząc z nich znaki rozpoznawcze (złote leginsy, crop topy z napisem „zef” w serduszku, dresy projektu Rogera Ballena…).

Wielu ludzi określa ich twórczość jako „niezłą schizę”, zastanawia się, ile muszą ćpać, uważa, że ich piosenki zwiastują rychły koniec „pięknej” muzyki. Sama do pewnego momentu traktowałam ich z przymrużeniem oka – bardziej jako śmiesznostkę, niż jako naprawdę ciekawe zjawisko kulturowe. Ale wiecie, lubię drążyć…

Tak, to też oni. I mała Sixteen...

Dobrze, nasłuchaliście się już, zdążyliście się przerazić, zdziwić, zwymiotować, oszaleć, cokolwiek. Teraz powinniście posłuchać tego… i tego (tu nawet słychać małą Szesnastkę) też!

Czy wasze kapcie już spadły z wrażenia? Zebraliście już szczękę z podłogi? Żyjecie? To dobrze! Jeszcze tylko dwie piosenki i zaczniecie rozumieć. A więc proszę, oto utwory MaxNormal, w których pojawia się już Yolandi – „Total F*** Up” i „Tik Tik Tik”. Pod koniec pierwszego utworu Max stwierdza, że skoro nikt go nie lubi, to powinien się przeobrazić – zmienić akcent, styl, być bardziej „badass”, ale jednak porzuca te plany i pozostaje ekscentrycznym raperem w garniaku. Z kolei w drugiej piosence zaprezentowane są dwa odmienne zakończenia jednej historii. Mamy Yolandi, która jest bardzo biedną dziewczyną, chce uciec z domu, jej rodziny nie stać nawet na masło do chleba (to ważne, ten motyw pojawia się również w innych piosenkach!), żyje w zrujnowanym i przepełnionym domu. W pierwszej wersji dziewczyna spotyka gangstera, który sprowadza ją na złą drogę, daje jej narkotyki. Mała się zatraca, nie do końca wie, co się dzieje, chce cofnąć swoje czyny. Okazuje się, że czuwa nad nią Max, który pozwala jej przewinąć swoje życie i… wchodzi wersja druga. Gdy tym razem Yolandi wpada na gangstera, stwierdza, że śmierdzi on jak rastafarianin, że nie powinna gadać z nieznajomymi i że przecież jest wegetarianką (to też często powtarzający się motyw), więc nie lubi „Kentucky”. Na koniec pojawia się wyliczanka, która kojarzy mi się nieco z jakąś starą grą komputerową. Max przekonuje w niej, że trzeba samemu dokonywać wyborów i robić to mądrze – w tej grze, w której uczestniczymy wszyscy, każdy ma bowiem tylko jedno życie. Na końcu Yolandi rzuca urocze „Don’t be a froppo. Tik is kak!”, co znaczy tylko co „Nie bądź głupi. Amfa to gówno!”. Przekaz jasny.

Co ciekawe, piosenka „Tik Tik Tik” została wydana rok przed powstaniem Die Antwoord. Pierwszą piosenką, którą wrzucili do sieci pod nowym szyldem była "Enter The Ninja", która mogłaby jeszcze uchodzić za dość normalną. Nie pojawiały się w niej narkotyki, więzienia, nagość, agresja. Można powiedzieć, że z każdym wydanym utworem zespół dziwaczał coraz bardziej i przekraczał następne granice. W pewnym momencie antynarkotykowy przekaz został wyparty przez trawę, garnitury, krawaty (i pozostałe części garderoby Yolandi) zniknęły, muzycy zaczęli szokować praktycznie wszystkim – tatuażami, teledyskami, ogólnym wizerunkiem i… odnieśli sukces.

To też oni... Niestety...

Kiedy prześledziłam ich historię poczułam się oszukana. Nie trudno odnieść wrażenie, że oto zdradzili swoje ideały. Ale… co jeśli całe Die Antwoord to pastisz? Gra? Maska? Rola, którą dla zabawy narzucili sobie pięć lat temu. Chciałabym, aby tak było. Wtedy dużo łatwiej byłoby się na nich zgodzić. Obawiam się jednak, że pierwotnie wykreowane przez nich wizerunki sceniczne wpłynęły na nich w zbyt dużym stopniu – stali się własną maską. Kilka dni temu w internecie pojawił się ich nowy utwór - "Pitbull Terrier". Tym razem nie zalinkuję – jeśli jeszcze macie ochotę, poszukajcie sami…

Mogą z całą pewnością stwierdzić, że o ile uwielbiam MaxNormal.TV, to przez Die Antwoord mam do tych artystów żal – gdyby tylko zostali przy starej konwencji, mogliby przekazać o wiele więcej, nawet jeśli ich popularność byłaby znikoma… Cały czas wierzę, że kiedyś zrzucą te obsceniczne maski, ubiorą się i stworzą coś magicznego. Cały czas czekam na ich prawdziwą odpowiedź…

Szczere Kocisko

PS. „Die Antwoord” to po afrykanersku „odpowiedź”. Uwielbiam afrykanerski!