Szczere Kocisko

  Gapię się w ekran, zastanawiając się, co napisać. W końcu dziś jest piątek, a to oznacza, że rzesze moich kocich wielbicieli czekają z utęsknieniem na nowy wpis. Mija godzina, a na ekranie nie pojawiło się ani jedno słowo. Myślę coraz intensywniej. Pojawia się pytanie o to, co ja właściwie chcę osiągnąć. Kto wie, może odpowiedź na nie będzie stanowić pretekst do dalszych rozważań? No cóż, chciałabym być mądra!

  Może to brzmieć dziwnie, może wydawać się sztuczne, może budzić na waszych twarzach pobłażliwy uśmieszek, ale to nic nie zmienia. Są takie chwile, w których chciałabym udowodnić sobie, że mam łeb, że mogę, że daję radę. I co? I zaczynam pisać, chcę coś tworzyć, moje pomysły ewoluują szybko, ale jeszcze szybciej ulatują. Frustrujące uczucie. Muszę przyznać, że nie obchodzą mnie argumenty, że jestem młoda, że mam czas, że powinnam się uspokoić i uśmiechnąć. Ludzie w moim wieku wydają tomiki, piszą książki, nagrywają płyty, opracowują leki na raka, wygrywają wielkie międzynarodowe konkursy. I ja mam się uważać za inteligentną?

  Kończę właśnie lekturę powieści Bóg wie Hellera, przyszedł mi więc do głowy pewien cytat z innej, zdecydowanie lepszej i bardziej zrozumiałej książki tego autora, z Paragrafu 22. W tym momencie otwieram swój ukochany zeszycik na cytaty, przewracam strony… o, już mam! „W jego pojęciu doskonałość polegała na tym, żeby robić coś nie gorzej niż wszyscy mężczyźni w jego wieku, który robią to lepiej od niego.” Paradoksalne i wariackie, ale na tej zasadzie działam. I ustawicznie stwierdzam, że jestem bardzo niedoskonała.

  Początek wakacji wzbudził we mnie wrażenie pustki, ale nie większe, niż koniec olimpiady (to już kilka miesięcy, a ja dalej przeżywam jak głupia!). Nie lubię tego uczucia, nie lubię kończących się dróg. Braku zadań, braku obowiązków, braku jasnych celów. Zdecydowanie jestem zadaniowcem. Chętnie przeniosłabym się do świata z Assassin’s Creeda, gdzie chodziłabym od lokacji do lokacji i wykonywała powierzone mi zadania najlepiej, jak umiem. Ale to nie sprzyja mądrości. Mądrość wymaga chyba robienia czegoś nie dla samego wymiernego, ustalonego wcześniej efektu. Mądrości nie da się zmierzyć,  niby-wymierna inteligencja ma z nią niewiele wspólnego, a ludzie, którym osiąganie czegokolwiek przychodzi ze zbyt wielką łatwością, okazują się zwykle inteligentnymi idiotami sprawiającymi dobre wrażenie.

  Często czuję, jakby był za mną jedynie zmarnowany czas. Drogi, które nic mi nie dały, a tylko wiele mi uniemożliwiły. Nie śpiewam, bo całe dzieciństwo biłam się na zawodach, nie ogarniam ludzi, bo przez ostatnie latam uciekałam od nich bardziej, niż kiedykolwiek, nie rozwijałam się, bo nikt mi nie mówił, że taka jest potrzeba. I niby można powiedzieć, że to już zalążek mądrości, bo sama, krok za kroczkiem, doszłam do tych wniosków, ale co z tego – mogłabym być już o wiele dalej. Przede mną dwa miesiące poszukiwania straconego czasu, jeżdżenia po Polsce, odwiedzania pięknych, ciekawych i ważnych miejsc, czytania książek, nauki utrzymywania znajomości, myślenia, myślenia, myślenia, pisania, pisania, pisania i bezpretensjonalnej radości. Ot, pakiet zadań do wykonania!

Szczere Kocisko