Szczere Kocisko

  Taka sytuacja. Czwartkowe popołudnie, może niedzielny wieczór. Leżymy. Rozmawiamy, śmiejemy się, żartujemy, może coś planujemy… Chwila milczenia. Bezwiednie chwytam za telefon. Myślę o tym, że od godziny nie sprawdziłam maila, że przeoczyłam trzy powiadomienia na insta, że może ktoś do mnie napisał i czeka na odpowiedź. Jestem przekonana, że muszę to wszystko sprawdzić, odświeżyć, odpowiedzieć na co trzeba…

- Znów odzywa się twoje uzależnienie? – pyta.

- Jakie uzależnienie, wcale nie jestem od tego uzależniona! Nie jestem uzależniona od niczego!

- Tak, tak… Uzależniona!

- Przestań! Już odkładam, okeej?

  Jeśli przenosicie część swojego życia do internetu, warto mieć na uwadze to, że sporo się zmieni. Nie chodzi o to, że bloger, vloger czy inny twórca internetowy nie potrafi wytrzymać dnia bez włączania kompa ani wyjść z domu bez telefonu. Na swoim przykładzie widzę, że o tym się po prostu przestaje myśleć. Że nie zastanawia się nad tym, czy telefon jest, bo zawsze jest ani nad tym, czy potrzeba sprawdzić pocztę, fejsa, bloggera, cokolwiek, bo zawsze jest na to dobry moment!

  Z tym, że okazuje się, że właśnie nie zawsze… Bo można zwyczajnie wyjść na gbura, zachować się niemiło i kogoś urazić… Przez swoje niezbyt zdrowe przyzwyczajenie.

Słyszeliście o FOMO? Czy Fear of Missing Out coś wam mówi? To – uwaga, uwaga – psychologiczne zaburzenie przebadane przez Andrew Przybyskiego. Dotknięci nim ludzie odczuwają przymus ciągłego sprawdzania, co dzieje się w internecie. To obawa, że coś nas ominie, że o czymś się nie dowiemy. Oto jest właśnie mechanizm, który każe mi wyciągać mój zdezelowany telefon zaraz po przebudzeniu i na chwilę przed pójściem spać, w trakcie jedzenia, spaceru, nauki, spotkania.

  Z drugiej strony – czy to w ogóle dziwne? Skoro mamy możliwość utrzymywania stałego kontaktu z ludźmi oddalonymi od nas o kilometry, doglądania swojej działalności, jaką niewątpliwie jest blog, kanał na YouTubie czy fanpage na Facebooku, czemu mielibyśmy z niej nie korzystać i nazywać ją uzależnieniem lub zaburzeniem?

  I znów odzywa się potrzeba odnalezienia złotego środka. Bo fajnie jest mieć świadomość tego, że jesteśmy już przystosowani do rzeczywistości, w której żyjemy. Jeszcze fajniej jest umieć z tego przystosowania korzystać, rozwijać swoje talenty, tworzyć w oparciu o to, co daje nam codzienność. Ale trzeba mieć również świadomość naszych ułomności – tego, że ciężko jest nam osiągnąć stan pełnego skupienia nad wykonywaną czynnością. Tego, że trudności sprawia nam wyszukiwanie informacji w zwykłym, ciągłym tekście – bez punków, pogrubień, odnośników, ilustracji. Wydaje mi się, że nasza przewaga – przewaga ludzi, który do internetu wkroczyli, zaznawszy wcześniej innego świata – powinna polegać na umiejętności łączenia cech ludzi żyjących w Internecie i poza nim. Nie wolno nam zapominać, jak pisze się przy pomocy długopisu i kartki, jak wykonywać działania na dużych liczbach bez pomocy kalkulatora, jak posługiwać się encyklopedią, jak zapamiętywać zarówno duże ilości informacji, jak i listę rzeczy, które mamy kupić i … jak mówić - bez skrótów, emotikon, niepotrzebnych zapożyczeń, rażących błędów!

Szczere Kocisko