Szczere Kocisko

  Ostatnio dostałam jedną myślą ostro po głowie. To naprawdę zabolało, naprawdę zszokowało i jest prawdziwym powodem do wstydu. Nie tylko dla mnie, dla nas wszystkich. Czemuż, ach czemuż? Odpowiedź jest prosta – jesteśmy wszyscy nieludzcy i skrzywieni, jesteśmy bandą hipokrytów. O nie, znów użyłam tego słówka! Wybaczcie…

  Jesteśmy narodem pruderyjnym i jak ognia boimy się obrazoburczości. Z niezrozumieniem w naszych oczach spotyka się sztuka, która próbuje wysunąć się poza jakieś kanony, chętnie śmiejemy się z Debory de Robertis i jej performance’u, jeszcze chętniej tępimy „Golgota Picnic”. W dobrym liceum na lekcjach wiedzy o kulturze uczniowie kwestionują prace impresjonistów, Pollocka, wykłócają się w nauczycielem, próbując przekonać go, że „Czarny kwadrat na białym tle” Malewicza nie może nawet pretendować do miana dzieła sztuki. Co kochamy? Sztampową fantastykę, kryminały, filmy akcji, głupie, krwawe horrory. Uwielbiamy widzieć mięcho, delektować się flakiem w 3-D, ale jesteśmy bardzo porządni, grzeczni i pobożni. Taaak.

  Lubię pisać w pierwszej osobie liczby mnogiej. Nie dlatego, że na imię mi Milijon, bo wcale nie wygrałam w totolotka, a dlatego, że oskarżenia, które kieruję w stronę społeczeństwa dotyczą i mnie. Spokojnie, to nie boli, przywykłam. Boli za to co innego – zwykle szczyciłam się swoim miękkim serduchem, które rwie się na strzępy ilekroć widzę nieszczęśliwe, cierpiące zwierzę, ale ludzkie tragedie często w ogóle na mnie nie wpływają. Dostaliśmy na polskim polecenie, aby obejrzeć „Mondo Cane”.  Grzeczne ze mnie dziecko, a poza tym, nie mogłabym zignorować czegoś, co polecił Pan Od Polskiego, więc gdy tylko znalazłam wolną chwilę zabrałam się za oglądanie, co i wam proponuję... I nagle okazało się, że nie mogę tego oglądać ze względu na ukazane z filmie cierpienie zwierząt. Naprawdę, musiałam oglądać to, dzieląc cały film na trzy części -  po trzydziestu minutach miałam już dość. Sprzęgło się to jakoś w czasie z momentem, w którym poznałam zespół Xiu Xiu i bez mrugnięcia okiem obejrzałam niemal trzyminutową scenę morderstwa, która stanowi teledysk do ich utworu „Stupid In The Dark”. Mniej więcej w tym momencie przeżywałam też wzmożone zafascynowanie zespołem Die Antwoord, które nie mogło umknąć waszej uwadze (jeny, robię się taka monotematyczna, ugh!) i ich teledyski (np. ten do piosenki „Evil Boy”) budziły we mnie zdecydowanie większy niesmak czy niepokój. Serio? Czy naprawdę bardziej nie w porządku, niż bezpodstawne okrucieństwo, są czyjeś narządy generatywne? Współczesna kultura znieczula i sprawia, że zachowujemy się dużo gorzej i o wiele bardziej irracjonalnie niż zwierzęta. Zachwycamy się słodkimi kotkami w internecie, po czym rozjeżdżamy ludzi w GTA. Bez sensu.

  Kiedyś uparcie kłóciłam się z tymi, którzy twierdzili, że nastąpiło jakieś dziwne przewartościowanie, teraz widzę jednak, że te osoby mają sporo racji. Co prawda, wciąż daleko mi do stwierdzenia, że kiedyś było milej, fajniej i bardziej ludzko. Po prostu świat wyglądał nieco inaczej i dawał zupełnie inne możliwości. I ciężko stwierdzić, czy dzisiejsza rzeczywistość i wartości, jakie nią rządzą to sprawa globalizacji, II wojny światowej, czy tego,  że od dobrobytu się nam w głowach poprzewracało. Poważnie mówię - może zrobiło się nam tak bezpiecznie, spokojnie i dobrze, że musimy szukać sztucznych wrażeń. I może to nas znieczuliło?

  Zaczynając ten wpis miałam w głowie tysiąc innych absurdzików, o których chciałam wspomnieć, ale niestety uleciały. Pozostaje mi tylko zapytać, co Was szokuje najbardziej – rzeczy ludzkie, czy nieludzkie?

Szczere Kocisko