Szczere Kocisko

Naturalną sprawą wydaje mi się to, że nie lubię swoich starych wierszy, tekstów, piosenek, nawet zachowań.
A mimo to, czasami sobie do nich wracam. Dzięki tym podróżom, często sentymentalnym, mogę mam szansę odkryć coś naprawdę ciekawego.W końcu okazja na ponowne odkrycie zapomnianych rejonów swojego umysłu nie nadarza się często, ale wiecie… bywa różnie. Bo rzeczywiście, czasami coś jest się w stanie obronić – jakieś szczególnie udane sformułowanie, jakaś myśl; zdarza się nawet, że próbę czasu przechodzi cały twór. A jeśli nie? Może wystarczy tylko coś odświeżyć? Przemyśleć raz jeszcze i stworzyć na nowo? W najgorszym wypadku wyrzucić w cholerę. Choć tego nie polecam.

Jakkolwiek uwielbiam palić za sobą mosty i robię to z niemalże perwersyjną przyjemnością, która podparta jest myślą, że hej, oto właśnie muszę opuścić swoją bezpieczną strefę i nie ma, że się boję, nie znoszę zaprzeczania swojej przeszłości. Dobra, pewnych rzeczy lepiej nie wywlekać i nie afiszować się nimi, ale wyśmiewanie tego, kim się było i co się myślało te „x” lat temu jest po prostu głupie! Bo to też byłeś ty. Tak jak w tym momencie. I tak jak za dziesięć lat. I za dwadzieścia. Bo zmieniamy się cały czas, pozostając przy tym sobą!

Uwaga, użyję teraz naprawdę wyświechtanego motywu: wyobraź sobie, że człowiek ulepiony jest z gliny(nie wnikajmy w to, przez kogo, ale sugerowałabym, że przez nas samych).
A teraz połącz to z platońską metaforą pamięci – woskową tabliczką, na której rylcem odciskają się tak zwane przedmioty pamięci. Ja to widzę tak – jesteśmy sobie plastycznymi formami, być może projektami swoich przyszłych pomników, i wiele rzeczy zostawia na nas swoje piętno: doświadczenia, znajomości, przemyślenia, momenty pozornego oświecenia, tragedie... i oczywiście masa innych rzeczy, których z szacunku dla twojego czasu nie będę już wymieniać. Pozostając cały czas tym samym projektem, tracimy różne elementy, które pierwotnie były integralną częścią nas. W ich miejsce pojawiają się kolejne. I byłoby świetnie, gdyby te kolejne zawsze były lepsze, od wcześniejszych, ale nie będziemy się teraz nad tym zastanawiać, to byłoby zdecydowanie zbyt zawile, prawda? Z czasem ta nasza glina twardnieje i może stworzyć albo spójną postać o określonych cechach charakterystycznych, albo osła, na którego już nijak nie można wpłynąć. Chyba częściej to drugie. Nieważne.  

Do czego zmierzam? Ilekroć przeszukuję swoje archiwalne teksty, nieopublikowane wiersze, czy inne twory i trafię na jakiś, który oceniam szczególnie źle, cieszę się. Myślę, uff, jak dobrze, że mam to za sobą. Bo to oznacza progres. To, że widzę, co nadawało się do zmiany, co już zmieniłam, co jestem w stanie jeszcze zmienić. Spojrzeć na siebie z perspektywy czasu to trochę tak, jakby spojrzeć na siebie oczami osoby trzeciej…

         Lubię być z siebie zadowolona, jak każdy, ale to niebezpieczny stan. Pławiąc się w zachwycie nad sobą niezwykle łatwo coś zgubić i w krótkim czasie stać się swoim jedynym fanem. Nigdy nie chciałabym żyć w pięknej bajce o swoim domniemanym talencie. Jestem takim trochę rzemieślnikiem. Bardzo początkującym rzemieślnikiem. Cały czas szukam siebie i formy, choćby tymczasowej, wokół której mogłabym tworzyć. Bo jestem zdecydowana – CHCĘ TWORZYĆ! BĘDĘ TWORZYĆ! TWORZĘ! (Ale najpierw wyłączę caps lock…)

Szczere Kocisko