Szczere Kocisko

  Zacznę od bolesnej informacji. Wiadomo przecież, że nieprzyjemności należy załatwiać szybko i niepostrzeżenie, niczym sprawne cięcie nożem, a delektować się rzeczami nam słodkimi, celebrować je. Nie przedłużając – bliżej nam niż dalej do końca wakacji. Raptem kilka tygodni i po raz kolejny trzeba nam będzie zasiąść na zupełnie nieegronomicznych krzesłach i zawisnąć nad ławkami (lub pod nimi – wersja dla amatorów przeglądania Facebook’a na lekcjach nibyukratkiem). Szczególne szczęście mają tylko świeżo upieczeni studenci, którzy wakacyjną wolnością mogą cieszyć się o miesiąc dłużej! Warto przypomnieć, że mnie ten przywilej będzie dotyczył w przyszłym roku. Uniwesytecie Warszawski, Wydziale Filozofii, Kognitywistyko – cierpliwości!

  Naturalną sprawą jest dla mnie, że wraz z początkiem sierpnia w mojej głowie pojawiają się myśli osadzone w temacie szkoły, edukacji i jakże ambitnych planów, które swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości znajdą pewnie tylko w pierwszym trymestrze (pierwszych trzech miesiącach) roku szkolnego. I zauważyłam coś ciekawego. Wielu ludzi, w tym i ja, chętnie stawia w wakacje na… rozwój intelektualny? Lub coś w okolicach rozwoju intelektualnego. Co to dla mnie oznacza? Przykładowo, czytanie o psychologii, filozofii, społeczeństwie, modzie (no dobra, chciałabym poczytać o modzie, którą jak najbardziej uznaję za dziedzinę sztuki , ale jakoś nie miałam okazji, a jestem w tym temacie na tyle nieobeznana, że naprawdę warto byłoby się trochę poedukować…). Co to oznacza w mniemaniu innych? Może powtórki z chemii, zadanka z matematyki, męczenie książek o historii albo przygotowywanie się do olimpiad… Mam wrażenie, że ta wakacyjna edukacja przychodzi nam dużo mniejszym nakładem energii i siły woli. Robimy to, bo chcemy. No cóż, niektóry robią to, bo chce tego od nich widmo matury, które zdążyło usiąść im na plecach... Ja chyba jestem na to odporna, obawiam się nawet, że na ogólnorocznikowy szał maturalny zareaguję wyparciem.  Być może z zaliczonym na 100% językiem polskim w kieszeni mam do tego prawo, ale pewna nie jestem…

  Dlaczego nie chcemy korzystać z tego, co oferuje nam szkoła? Pomijając przypadki, w których szkoła oferuje niewiele lub nie oferuje nic, sądzę że chodzi o świadomość. Świadomość tego, że właściwie nie musimy chcieć, by coś robić. Że nie wymaga się od nas szczerych chęci, ale wymiernych efektów, czasami widocznych gołym okiem śladów aktywności. Jasne, wielu nauczycieli chciałoby wymagać szczerych chęci, wymagają ich, ja jakże, ale nie mają właściwie żadnego narzędzia  umożliwiającego egzekwowanie chęci, szczególnie tych szczerych… Szkoła bywa opresyjna, nie bez powodu na podstawach filozofii rozmawialiśmy o niej w kontekście panoptikonu. Łatwo w niej o przekroczenie granicy między edukacją a czymś, co edukację parodiuje, co się pod nią podszywa.  Z jakiego przedmiotu/przedmiotów jestem najsłabsza i pamiętam najmniej? Z geografii, której lekcje w gimnazjum były farsą z Dawidem Kwiatkowskim i nauczycielką w rolach głównych, obejmującą również wychodzenie w klasy przez okno, rzucanie cyrklem i absurdalne uwagi w dzienniku… Następnym przedmiotem, z którego wyniesioną wiedzą wolałabym się nie chwalić jest historia. W tym przypadku nie farsy chodziło, a o stres. Szczególnie w liceum, muszę przyznać… Bo co z tego, że na lekcje byłam nauczona, oscylowałam w granicach tych 65-70%, skoro teraz pamiętam bardziej emocje towarzyszące lekcjom, niż ich faktyczną treść? Może to dla tego, że – jako kobieta, chyba – mam dużo lepszą pamięć do emocji niż do faktów? Co o tym sądzicie?

  Hej, czy szkoła ułatwiając w założeniu naukę, w rzeczywistości jej nie utrudnia i nie wyjaławia? Bogowie, dajcie mi dłuższe wakacje, jeszcze nie przeczytałam całej „Pochwały niekonsekwencji” Kołakowskiego!

  I małe pytanko do was: czy są wśród was ludzie planujący spróbować swoich sił w olimpiadzie literatury i języka polskiego? A jeśli znajdą się tacy, to czy są zainteresowani mały poradnikiem, który objaśniłby, czego się spodziewać, jak do tego podejść i czy taki diabeł straszy? Chętnie napisałabym coś takiego, swoje obserwacje mogłabym nawet wesprzeć  słowami swoich olimpijskich znajomych, ale nie wiem, czy czytalibyście… J

Szczere Kocisko