Szczere Kocisko

Zwykle wydawało mi się, że lubię zwierzęta. Tak twierdziłam, rozczulałam się, chętnie oglądałam zdjęcia mopsów, kucyków odzianych w swetry, lubiłam także patrzeć na zabawy własnych psów. Im byłam młodsza, tym bardziej. Czasami, niczym Vonnegut twierdziłam, że wolę zwierzęta od ludzi, i potrafiłam tarzać się z psem po podłodze. I w sumie to wszystko się w jakimś znacznym stopniu nie zmieniło. Ale przestaję uważać to za oznaki szczególnej sympatii do zwierząt. Albo czucia się wśród nich pewnie. Albo ręki do zwierząt.

Odczuwam duży szacunek do zwierząt. Do życia jako takiego, do wyraźnych oznak życia. I o ile jestem mniej więcej oswojona z mechaniką ruchu i zachowaniem psów, kotów i innych popularnych lub przypominającym w czymś człowieka zwierząt i ciężko im wzbudzić we mnie niepokój, są takie gatunki, które wydają mi się obce. Trochę jakbym miała do czynienia z przybyszem z innej planety. W zasadzie, wydaje mi się, że w kontakcie z humanoidalnym kosmitą czułabym się pewniej, niż przy kontaktach z nimi. Nimi? Kogo mam na myśli? Jakieś egzotyczne, niespotykane gatunki? No, niestety nie. Niepokój wywołują we mnie ryby i ptaki widziane z bliska (np. kiedy z jakiegoś powodu mam delikwenta dotknąć),węże, jaszczurki, ślimaki. A także, co bardzo mnie zaskakuje, konie i żaby.

Gdy byłam mała, żaby były moimi absolutnie najukochańszymi zwierzętami (zaraz obok mojego pierwszego najlepszego przyjaciela, psa Aresa). Mieliśmy na podwórku oczko wodne i potrafiłam przesiadywać nad nic godzinami, patrzyć się na kijanki i żaby, łapać je, a nawet wyczekiwać, aż same mnie obsiądą. Brzmi dziwacznie, zgodzę się, ale naprawdę, żaby mnie obsiadały a ja byłam wniebowzięta. Dziecko z lasu. W którymś momencie mój kontakt z żabami (xD) się urwał. I kiedy ostatnio, będąc u dziadków, zauważyłam, że w ich wyschniętym basenie utknęło przynajmniej kilkanaście takich okazów, rozpoczęłam akcję ratunkową. Wyciągnięte z basenu żaby lądowały w niewielkim wiadrze z wodą. I wtedy przeraziła mnie wola życia. Kotłująca się wola życia, chlapiąca brudną wodą na wszystkie strony. I choć kiedyś nie miałabym żadnych oporów przed wzięciem tych żab po kolei bezpośrednio do rąk i przeniesieniem ich w odpowiednie dla nich miejsce, tym razem nie mogłam się odważyć. Bo wola życia.

Z końmi sytuacja jest znacznie prostsza – jeździłam kiedyś konno, na trochę, zanim stało się to kilka lat temu tak strasznie modne. W końcu pojechałam na obóz jeździecki, gdzie moje umiejętności oceniono o wiele gorzej, niż w stadninie, gdzie jeździłam najczęściej, dobrano mi – bardzo nerwowej, bardzo płaczliwej dziewczynce – tak samo nerwowego konia z chorymi oczami i kręgosłupem i perfekcyjnie zrażono mnie do tej aktywności.

Wymieniłam przed chwilą zwierzęta, wobec których wolę zachowywać dystans, jednak to i tak jest nic w porównaniu dystansu, jaki zachowuję, widząc gdzieś martwe zwierzęta. Momentalnie zaczynam się trząść, robi mi się słabo, niedobrze, mam ochotę uciec. Kiedyś miewamłam tak nawet w mięsnym. Może nie na widok filetu z kurczaka, czy schabu, ale niektóre podroby i ryby mniej więcej tak właśnie na mnie działały. Nie potrafiłabym żyć z karpiem w wannie. Ani z myśliwskimi trofeami na ścianach.

Właśnie, to, co powoduje we mnie największą trwogę, to świadomość, że to oto żyje. Albo już nie żyje, żyło i teraz swoim nieżyciem daje temu świadectwo. Bo mam wrażenie, że będąc człowiekiem nieco zapominam o tym, że żyję. W takim rzeczywistym, biologicznym sensie. Wydaję się sobie bardziej narratorem, niż bohaterem i niż istotą. Oczywiście, jest to złudne poczucie. I chyba to właśnie przypominanie sobie i tym drobnym fakcie sprawia mi taką niewygodę.