Szczere Kocisko

Znowu o ucieczkach. Chyba bardzo je lubię.

Zauważyłam, że coraz częściej zdarza mi się grzęznąć we własnej perspektywie. Okazuje się, że oceniam świat, swoją przyszłość a także reakcje i uczucia innych osób, przez pryzmat tego, w jakich układach jestem dziś ze swoimi udami, podbródkiem i karnacją. Spektrum jest duże. Od pewności, że ze wszystkim sobie poradzę, a moje życie będzie od razu wyglądać tak, jak chciałabym, aby wyglądało, przez przekonanie, że ciężką pracą da się dużo wskórać i genialne pomysły, że lotto i miliony monet (ale hej, już nie gram!), aż do poczucia, że po co w ogóle się w to bawić, że szczęśliwa będę tylko, kiedy okaże się, że mam przed sobą jeszcze kilka lat w liceum lub, jeszcze lepiej, gimnazjum, a na to szanse są marne.

Jestem zmuszona, nawet w ramach wakacyjnych rozrywek,  robić rzeczy, których nie znoszę, które się w moim wykonaniu zawsze kończą frustracją, stresem, nieprawdopodobnymi worami pod oczami. Organizować. Rezerwować hotele. Szukać połączeń. Kupować bilety. Gorsze byłoby tylko pobieranie krwi a i to wkrótce powinno mnie czekać, bo coś od dawna jest nie tak. Choć akurat krwotoki zniknęły wraz ze szkołą. Albo inaczej – wraz ze sprawdzianami.  I olimpiadą. I takimi tam.

Staram się  zachować mimo to w miarę trzeźwy ogląd i nie odlatywać w panikę więcej niż te cztery razy w tygodniu i odklejanie się od siebie to chyba najskuteczniejsza metoda.

Odkleić się można na wiele sposobów.

Na przykład, przyklejając się do kogoś innego. Lub czegoś. Tekstu kultury. Dobrego kawałka dobrego tekstu kultury.

Można też uciec samotnie do innego miasta, w którym nikt się po tobie niczego nie spodziewa, więc możesz być kim chcesz, możesz przetestować te „ja możliwe”, z którymi masz problem z naturalnym środowisku.

Można iść przez miasto i krzyczeć przez megafon do ludzi na ulicach i czuć się bardzo dobrze i bardzo inaczej, bo wchodzisz w rolę, więc nic nie obchodzi cię, co ktoś pomyśli, to przecież nie ty.

Można sobie wychodzić z siebie i stawać obok, można sobie wchodzić w role i nie zastanawiać się, można to robić na wiele, wiele sposobów, które mogę zaprowadzić na różne ścieżki i przynosić odmienne skutki.

Problem z tym, że się wraca. I dalej się nie może nic napisać. I dalej bolą oczy i nie idzie czytać. Dalej się myśli o tym, że kiedy przyjdą kolejne ważne maile i o tym, że jeszcze tyle rzeczy trzeba będzie załatwić. Dalej chciałoby się tak wiele i trzeba odraczać, odraczać, odraczać.

If you want to be unhappy, be self-centered. If you want others to be unhappy, be self-centered.