Szczere Kocisko

Już kiedyś o tym pisałam – nie pcham się do polityki. Nie uczestniczę aktywnie w dyskusjach na temat władzy, nie manifestuję swoich poglądów ani ich jednoznacznie nie nazywam. Jednak nie oznacza to, że ich nie mam. Ponadto, uważnie słucham i staram się mieć głowę, uszy oraz oczy szeroko otwarte. Najchętniej przysłuchuję się rozmowom ludzi o odmiennych od moich pooglądać, potrafiących je przy tym w sensowny sposób uzasadnić. Uwielbiam ludzi wiedzących, o czym mówią. I zakładam, że nie ma na świecie jednego właściwego systemu przekonań, jednej prawdy, jednego sposobu na życie. No chyba, że w grę wchodzi dyskryminacja, nienawiść, okrucieństwo i ignorancja – wtedy wiadomo, że mamy do czynienia z drogą, którą nie warto podążać. Lubię wolność i założenie, że wolność jednego człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego.   

Całkiem przypadkowo – bo zwykle nie oglądam telewizji – trafiłam wczoraj na debatę na temat młodych Polaków, ich perspektyw, emigracji i… tego, jak zatrzymać ten niecny proceder.

I tutaj ciśnie mi się na usta jedna odpowiedź – zamknąć granice.

Ups, to nie ta odpowiedź. Chodziło mi o inną. Nie zatrzymywać.

Bo emigracja to nie tylko ucieczka za chlebem, godnym życiem, zasiłkiem, czy czymkolwiek. To także głód wiedzy, chęć poznawania innych kultur, znalezienia swojego miejsca na świecie, pragnienie wykształcenia się w dziedzinie, która nas interesuje – nie ukrywajmy, w Polsce o niektórych naukach jeszcze niewiele się wie albo niewiele się z nimi robi i nie ma jeszcze zaplecza, które pozwoliłoby na ich rozwój. Wiedzę trzeba skądś wziąć. I o ile jakoś nie dziwi nas to, że dawniej uczony to był ten, który jeździł po świecie i pobierał nauki na najlepszych uniwersytetach, a potem, jeśli chciał i mógł, wracał do ojczyzny, teraz widzimy problem w emigracji i kłócimy się w telewizji o to, jak ją zatrzymać.

Skupiam się tu oczywiście na ludziach, którzy wyjeżdżają z kraju głównie po to, by się kształcić, nie tych, których sytuacja zmusiła do wyjazdu. Wybaczcie, osobiście nie znam takich.

I sądzę, że jeśli ludzie wyjeżdżają, opuszczają swoją strefę komfortu, rzeczywistość, którą znają i która, choć daleka od perfekcji, jest oswojona i w jakiś sposób bezpieczna, to świadczy o ich ambicji, inicjatywie, marzeniach i celach. Wydaje mi się, że ambicja i marzenia zasługują na pochwałę.

Jest w tym, co piszę jakiś ładunek emocjonalny, bo sama chciałabym wyjechać. Marzę o tym, aby po licencjacie mieć możliwość wyjazdu do Norwegii, aby tam kontynuować naukę w tej dziedzinie, która jest moją pasją, która mnie fascynuje i która większości osób w Polsce nie kojarzy się z niczym i jest tylko dziwnym słowem, którego nie potrafią wymówić.

Jeśli okazałoby się, że stać mnie na spełnienie tego marzenia (to bardzo drogie marzenie, choć edukacja w Norwegii jest bezpłatna i z miejsca starałabym się podjąć tam jakąś pracę) i że daję tam radę, otrzymuję dyplom, zaczynam działalność naukową i udaje mi się do czegoś dojść – nie chodzi mi tutaj koniecznie o dorobienie się, tylko o osiągnięcie czegoś dla nauki – bardzo chciałabym przenieść to osiągnięcie na polski grunt. Pozostaje pytanie, czy Polska chciałaby mi w tym pomóc, czy chciałaby mi to umożliwić. Nie znam się jeszcze na tym, nie wiem także, jak sprawa ta będzie wyglądać za sześć lat, za siedem, za dziesięć.