Szczere Kocisko

Co można robić w niedzielne popołudnie, pomiędzy wizytą u dziadków, dnio-mamowym wyjściem do kina, a nauką? Zdobywać się na refleksje na temat szkoły i relacji uczeń-nauczyciel. Tak na marginesie, co bardziej rozgarnięci czytelnicy z pewnością zauważyli, że edukacja i jej braki to mój najulubieńszy temat. Zapytacie „Dlaczego? Naprawdę, Kocisko, nie masz nic lepszego do roboty? Musisz tak ciągle gadać o jednym?”. Niestety lub na szczęście to jest właśnie moja nisza, doniczka, w której rosnę, no cóż… Ze znajomością ledwie Assassin’s Creeda, nie mogę pisać o grach, nie maluję paznokci, nie wycinam alpak z papieru, nie hoduję ogórków. Obserwuję.

Pierwsza rzecz, którą udało mi się ostatnio wyłowić, to brak asertywności nauczycieli wobec uczniów.  I nie mówię tu o jakichś poważnych zachwianiach w funkcjonowaniu szkoły, o dręczeniu kogokolwiek i innych poważnych problemach, z którymi pewnie styka się na co dzień wielu ludzi na całym świecie, jak sądzę. Chodzi mi o raczej o uleganie presji ze strony klasy. Błahe? Nie, jeśli okazuje się, że został miesiąc do wakacji, a w dzienniku więcej pustych miejsc na oceny, które dopiero mają być zdobyte, niż  samych ocen. Wielu ludzi da radę się zmobilizować, większość w mojej szkole uznaje to, za sytuację jak najbardziej normalną, ale… Co, do licha, z systematyką!? Nie, nie chodzi mi o najstarszą dziedzinę nauk biologicznych, systematyka w tym ujęciu to zło, musicie to przyznać. Mówię natomiast o systematycznym poznawaniu materiału, systematycznym sprawdzaniu wiedzy, wreszcie o systematycznym mobilizowaniu uczniów do podjęcia jakiegokolwiek wysiłku. Nikomu nie wyjdzie na dobre miesiąc robienia wszystkiego na ostatnią chwilę, harmider i stres. Za jaką cenę? Za kilka luźnych lekcji, za przekładanie w nieskończoność tego, co i tak trzeba będzie zrobić?

Drodzy nauczyciele, oprócz dat i pojęć, uczcie też pozytywnych nawyków. Lekarz nie przełoży sobie terminu wykonania ryzykownej operacji, fryzjer nie obetnie klientowi włosów na-odwal-się, z tytułu możliwości poprawy. Dobra, dość przykładów… W każdym razie, moim uczniowskim zdaniem, nauczyciel nie powinien zbyt często ulegać, bo straci autorytet. A o autorytet i tak trudno! Szkoła uwydatnia nasze lenistwo, pozwala się mu rozwijać, pęcznieć. Pęczniejemy, pęczniejemy, w końcu zmieniamy się w pączki w maśle. Nie nauczę się –  przecież mam niewykorzystane nieprzygotowanie/ może przełoży/ może ucieknę/ może dam radę ściągać. Skąd w przyszłym społeczeństwie ma się wziąć jakakolwiek sumienność i pracowitość? Z myślenia, że jakoś to będzie, że ktoś się nami zaopiekuje?

Boli mnie „równość” w szkołach. Niestety jestem w tym przypadku bezwzględna. Jestem również bardzo, bardzo, bardzo(!) przeciwna uszczęśliwianiu kogoś na siłę. Co to znaczy w praktyce? Po prostu, jeśli ktoś nie chce opanować zagadnienia maglowanego już na wszystkie możliwe sposoby, nie wykazuje żadnego samozaparcia i determinacji, nie widzę sensu pochylać się nad taką osobą i… tracić czas tych, który na ten czas zasłużyli swoją pracą. Nie męczy was wieczne równanie do najgorszych? Ciągłe prezentowanie antyprzykładów, chociażby w telewizji? Chyba pozostawię was z tym pytaniem.

Szczere Kocisko