Szczere Kocisko

  Czy tylko ja rejestruję na każdym kroku ten powszechny ekshibicjonizm? Zbytnią otwartość wobec innych, brak wyznaczonych granic w kontaktach międzyludzkich i uznawanie, że póki jesteśmy młodzi, nic nie jest naprawdę? Chyba znajduję odpowiedź na pytanie, dlaczego media prezentują sobą to, co prezentują. Mam na myśli między innymi różne, wymyślne produkcje MTV, szambo królujące na ekranach kin i jakże edukacyjne treści zawarte w popularnych piosenkach, których i tak nie znam. No cóż, bez popytu nie ma podaży, to jasne. Pozostaje tylko dowiedzieć się skąd wziął się ten popyt…

  Może to tak, w gruncie rzeczy, nie bierze się to z niedowartościowania? Kompleksów, nieśmiałości, nieumiejętności pokazania czegoś prawdziwego. Pewnie też. Jednak w ten sposób zachowałabym się zupełnie nie w moim stylu. Powiedziałabym, że nasi ekshibicjoniści pokazując za dużo, chcą ukryć jeszcze więcej. Że parcie na popularność to tylko wołanie o akceptację, które uskuteczniają biedne ptaszyny z podciętymi skrzydłami. Że tak naprawdę to są mądre i dobre dzieciaczki. Ale nie. Niestety tak nie myślę. Nie w takim stopniu. Sądzę, że pierwsze skrzypce gra tu bezmyślność. I to się w sumie nie musi wykluczać z inteligencją tych ludzi. Ale... to skutecznie usypia ich móżdżki i zdaje się, rozregulowuje ich system wartości.

  Dobrze teraz być pewnym siebie, walczyć o swoją sprawę, tupać nóżkami i rozpychać się łokciami. To jest właśnie promowany wzór. I tu muszę się poniekąd zgodzić. Jednak wydaje mi się, że nie do końca uściślono co znaczy być pewnym siebie. Posługiwać się jakże oryginalnym i wcale nie wyświechtanym sarkazmem? Przyjmować postawę aroganta, lekceważyć wartości? Być wszędzie, ze wszystkimi, robić wszystko i jak najbardziej, wręcz na siłę istnieć. Żeby tylko było słychać, bo słowa innych to najlepsza pożywka. Nie! Na pewno nie! Osobiście gdybym miała wskazać osobę pewną siebie, wskazałabym kogoś, kto siedzi cicho, gdy nie ma nic do powiedzenia, mówi uprzejmie, kiedy pojawia się potrzeba, potrafi obyć się bez spektakularnego wyskakiwania zewsząd i oferowania się każdemu, bo i tak ma posłuch.

  Najbardziej przejmuję się nieprzejmowaniem się niczym. Obojętność ludzi wobec spraw elementarnych sprawia, że zmieniam się we wspominaną już przeze mnie wiele razy maszynkę do nienawiści. Więc rozumiecie, nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy ktoś lekceważy to, gdzie jest i jakie zadanie ma do wykonania. Wiadomo, niezwykle łatwo przybrać postawę roszczeniową, ale na roszczeniach się kończy. Kto teraz chce również dać coś od siebie? Dotyczy to zarówno szkoły, ocen, pozycji, związków, rodziny, pracy… Dochodzę powoli do wniosku, że prawdopodobnie jestem skrajnie „niefajna”. No nic, czasem trzeba.

Szczere Kocisko