Szczere Kocisko

Staram się przyglądać się sobie z uwagą. Nie mniejszą i nie większą, niż przyglądam się innym, a przyglądać się lubię. Nie chcę po prostu przeoczyć czegoś ważnego, nie zauważyć momentu, w którym stanę się, no nie wiem, hipokrytką, despotką, niefajnym i niedobrym człowiekiem. Ale przeoczam. Mimo wszystko.

Bo jakimś cudem wydawało mi się, że choć nie jestem osobą najłatwiejszą w kontaktach, jestem raczej miła, mówię raczej cicho i udaje mi się być raczej serdeczną. W sensie – jak chcę, to potrafię.

Z tym, że nie. Chyba jestem niemiła.

Kilka dni temu, podczas rozmowy na bieżące – kawiarniane lub raczej kawiarenkowe tematy,  z ust mojej mamy padło zdanie zaczynające się od „Wiem, że masz złe zdanie o swoim liceum, ale…” i zgłupiałam. Że kto? Że ja? I złe zdanie o mojej szkole?! Przysięgam, że gdy to usłyszałam, zeszkliły mi się oczy. I dopytuję, próbuję dowiedzieć się, skąd w ogóle taki pomysł. I w odpowiedzi dostaję, że przecież tyle razy narzekałam i krytykowałam, i pisałam – zarówno tu, jak i do szkolnej gazetki – uszczypliwe teksty. Że tyle ironii i tyle złośliwości, i…

Już sama nie wiem. Z mojej strony wyglądało to inaczej. Jasne, zauważam wady i błędy, i rzeczy działające nie tak, jak powinny, lub niedziałające w ogóle, ale nie dla tego, aby wywlec je na wierzch i podkreślić, jak bardzo czegoś nie lubię. Robię to bardziej z troski o to, co lubię. Bo jeśli czegoś nie trawie, to po prostu zostawiam to obok, nie rozmawiam na ten temat, nie dzielę się z innymi swoim brakiem sympatii. Nie czuję potrzeby poświęcania swojej energii rzeczom, które są jej niewarte. 

I nigdy nie próbowałam postępować, biorąc przykład, powiedzmy, z tego szczególnego rodzaju  nauczycieli, którzy skupiają się jedynie na czyich brakach, tępią i temperują, mając nadzieję, że uda się im w ten sposób kogokolwiek zmotywować. Ale może rzeczywiście czasem tak robię?

Przez długi czas ćwiczyłam się we władaniu sarkazmem i ironią i stosowałam je jako tarczę, która miała mnie chronić w momentach, kiedy nie czułam się pewnie, kiedy było mi nieswojo i nieprzyjemnie. Czyżbym przywiązała się do niej na tyle, by nie móc bez niej poprowadzić rozmowy? Czy naprawdę muszę być złośliwa i uszczypliwa wobec  swoich ulubionych ludzi?