Szczere Kocisko

Czytając niektóre z moich wpisów, nie sposób nie zauważyć, jak ważne jest dla mnie jedzenie i jak bardzo, w gruncie rzeczy, lubię jeść. I stąd też moja, trwająca już chyba z rok i wciąż przybierająca na sile, dbałość o to, co jem i jak jem. Tym razem nie będę jednak przekonywać o wyższości bananów nad batonami, ani zwierzać się, jakie jedzenie udało mi się wykluczyć, a bez jakiego nie wyobrażam sobie dnia. Tym razem skupię się na samej czynności jedzenia i przygotowywania jedzenia.

Odczuwam lekką niechęć wobec tych, którzy gotowanie obiadu traktują jako smutny obowiązek i płaczą nad makaronem z sosem z worka. I wobec tych, którzy nie jedzą śniadań, bo podobno nie mają czasu, ale spędzają poranki przed telewizorem, oglądając najnowsze wiadomości. I wobec tych, którzy twierdzą, że jedzenie z rodziną nie ma szczególnego znaczenia lub nabiega je dopiero dwa razy w roku – podczas kolacji wigilijnej i wielkanocnego śniadania. Wiem, że dyskryminowanie ludzi na podstawie ich nawyków żywieniowych brzmi słabo i w gruncie rzeczy pewnie jest bardzo słabe, ale uważam, że tracą oni wiele przyjemności z życia.

Lubię patrzeć na grządki, przyglądać się hodowanym przez dziadka warzywom i towarzyszyć mamie w wyborze tych, które zagrają główne role w najbliższych obiadach. Coraz chętniej próbuję nowych rzeczy, a dużo mam jeszcze do spróbowania, bo przez długi czas mój jedzeniowy repertuar był dość wąski. Z zabawnych rzeczy – w zeszłym tygodniu po raz pierwszy zjadłam do obiadu sos z kurek, wcześniej z grzybów godziłam się jedynie na sporadyczną obecność pieczarek na pizzy, a i tak nie byłam nimi zachwycona. Jedyne dni, kiedy wychodzę z domu bez śniadania, to te, w które wypadają mi badania krwi – nigdy nie zdarzyło się, żebym ot tak o tym posiłku zapomniała. I kiedy tylko mogę, jadam śniadania z mamą. Podobnie z obiadami – obiady trzeba jeść razem. Niekoniecznie przy stole. My preferujemy siedzenie wygodnie na sofach w salonie. Z pewnością ma tutaj znaczenie fakt, że zwykle nasze posiłki nie wymagają korzystania z noża… Nieważne.

Choć dużo piszę, w rzeczywistości bywam słaba w słowa. I choć czuję bardzo dużo i intensywnie, bywa, że wyrażanie uczuć nie wychodzi mi zbyt sprawnie. Jednak jest jeden sposób, w jaki bardzo lubię manifestować swoją sympatię, przywiązanie i inne dobre emocje. Nawet jeśli prawie nikt tego manifestu nie odczytuje. Piekę. No dobra, może i nie jestem królową ciasteczek i tortów, ale mam na swoim koncie wiele, naprawdę wiele, bajecznie kolorowych babeczek, w tym babeczki-jednorożce, tort imitujący mózg, zielony tort „princesstårta” (no dobra, ten przygotowałam na własne imieniny, ale kto powiedział, że nie należy wyrażać miłości samemu sobie, szczególnie, jeśli o tą miłość czasem ciężko?), kruche babeczki z budyniem, cynamonowe bułeczki, cytrynową tartę, czekoladowe ptysie i sama nie wiem, co jeszcze. Kiedy w gimnazjum lub liceum organizowano klasowe wigilie i inne takie, po prostu nie mogłam niczego nie upiec. I wkładałam w to serce - tymi wszystkimi piernikami i czekoladowymi babeczkami mówiłam – w zasadzie to lubię was, ludzie.

To jakby odwrotność zasady „przez żołądek do serca”. Takie „co z serca to w żołądku”. Choć może nie brzmi to zbyt apetycznie.

Przychodzi mi w tym momencie do głowy fabuła książki, którą w ten weekend czytałam. „Zawsze mieszkałyśmy w zamku”  autorstwa Shirley Jackson. Tam przygotowywanie posiłków jest szczególnie ważne, choć w przewrotny i niepokojący sposób. Spokojnie, obywa się bez kulinarnych ekscesów w rodzaju kanibalizmu. Myślę również o magazynie KUKBUK, który stanowi dla mnie solidną dawkę inspiracji i przekonuje, że nie jestem w błędzie – jedzenie JEST ważne.