Szczere Kocisko

Rozmarzony, melancholijny, lekko ospały i pełen sentymentów klimat z poprzedniego wpisu nie zelżał. Wręcz przeciwnie, zdaję się zanurzać się w nim po czubek głowy. Łącznie ze słuchaniem „Jesiennej” piosenki zespołu Akurat, choć nie robiłam tego przynajmniej od dwóch lat. Ileż można jednak pisać o hamakach, spokoju i wspomnieniach?

Dziś trochę od innej strony. Kiedy coś szczególnie zaskakującego dzieje się w moim życiu lub wręcz przeciwnie – nie dzieje się nic szczególnego i mam czas na uporządkowanie myśli, przeanalizowanie ostatnich miesięcy i poupychanie wspomnień i pomysłów do stosownych szufladek, lubię zadawać sobie pytanie, jak zareagowałabym, jeśli rok temu ktoś powiedziałby mi, że „to wszystko” tak się potoczy?

Bo zwykle okazuje się, że odpowiedź brzmi – nie uwierzyłabym, wyśmiałabym informatora z przyszłości, strzeliłabym facepalm.

Rok temu, już po trzech dniach szkoły, miałam dość i nie chciałam nawet myśleć o maturze. Rok temu nie wpadłabym na to, że sama zdecyduję, że pójdę na studia do Torunia. Rok temu miała być przecież Warszawa. Rok temu miałam na koncie o ponad sześćdziesiąt wierszy mniej. I nie pomyślałabym, że któryś z tych, niepowstałych jeszcze, wierszy trafi do radia, do kwartalnika literackiego lub że będę je czytać na turniejach jednego wiersza. I że z sukcesami. Rok temu nie uwierzyłabym, że matura okaże się tak przyjemną zabawą. I że tak bardzo pokocham Murakami'ego. Że Tove Jansson całkowicie mną zawładnie. I tak dalej. Rok temu nie byłabym w stanie przewidzieć prawie niczego, co stało się w międzyczasie.

Choć właściwie nic się nie zmieniło.

Starym zwyczajem przesiaduję w rogu łóżka i czytam książki po przebudzeniu i przed snem.  Nawyki mi się praktycznie nie zmieniły. Nieznacznie. I tylko na lepsze.

I wiecie co? Bardzo się z tego cieszę. Że jestem, mimo wszystko, tą samą osobą. Tylko po kilku aktualizacjach, paru upgrade’ach, usunięciu kilku bugów i sezonowych przeglądach. Czyli bogatszą o masę książek, filmów, wystaw i spotkań. O całe morze plotek, zwierzeń i opowieści z dawnych czasów. O solidną porcję doświadczeń. O tonę inspiracji, które – mam nadzieję – utkną we mnie na zawsze i przyjdzie czas, że będą drogowskazem i punktem wyjścia dla mojej przyszłości. O odrobinę zdrowsze spojrzenie na siebie – z zewnątrz i od wewnątrz. O wielkie plany, marzenia, nadzieje i tęsknoty.

Ojej, jak mi dobrze!