Szczere Kocisko

Czasami czekam, aż ktoś napisze o mnie książę. Może być nawet książeczka dla dzieci. Bo w książce o wiele ładniej brzmiałoby to wszystko, z czym się mierzę. Na co dzień nie ma w tym żadnej podniosłości – ja daję z siebie wszystko i robię wszystko, aby zaoszczędzić czas, nerwy i energię, bo skoro energooszczędność to cecha kluczowa przy wyborze lodówki, czemu nie kierować się nią przy kształtowaniu samego siebie, ale nikogo poza mną to nie obchodzi, więc kończę tak, jakbym nie robiła nic. Jakbym dryfowała, jakbym się zaraz miała rozbić o skały. A ja tak bardzo chcę pływać, chcę szybko, energicznie, radośnie, chcę machać płetewkami i mieć zakwasy i robić to wszystko ze świadomością, że mogę zwolnić, że nic mnie nie goni, że jestem bezpieczna, że w każdej chwili mogę odpocząć, zatrzymać się i dryfować na własnych zasadach.

Ale nikt jeszcze takiej nie napisał.

Dlatego zostawiam tu dziś trochę miejsca na fragmenty czegoś innego, co napisał kto inny. Na fragmenty „Pamiętników Tatusia Muminka” Tove Jansson.

„Zauważyłem, oczywiście, różnicę między mną a innymi Muminkami. Polegała ona przede wszystkim na ich pożałowania godnej niezdolności do zastanawiania się i dziwienia.”

„Przygnębienie mnie ogarnia na samą myśl o tych wszystkich, co pracują i mozolą się, i o tym, co potem z tego wynika. Miałem krewnego, który studiował trygonometrię, aż mu wąsy wypadły, a kiedy już się wszystkiego nauczył, przyszła jakaś Buka i go zjadła. No i leżał potem w brzuchu Buki z całą tą swoją mądrością!”

"W moim mniemaniu powinno się zawsze wyolbrzymiać każdą straszną sytuację. Trochę ze względów czysto widowiskowych, a trochę dlatego, że strach jednak jakoś maleje, gdy przydać grozy temu, co go powoduje."

„Płyńmy prosto przed siebie, huśtajmy się i śpijmy, i nigdzie nie dojeżdżajmy…

-Jak Hatifnatowie – rzekł Fredrikson.

-Jak kto? – zapytałem.

- Jak Hatifnatowie – powtórzył Fredrikson. – Wciąż gonią i gonią… Taki w nich niepokój.

- Na tym właśnie polega różnica między nami – ucieszył się Jok. – Ja mam w sobie ogromny spokój! I lubię spać.”