Szczere Kocisko

Bardzo się podekscytowałam ostatnią zapowiedzią zmian na blogu. Twardo postanowiłam, że choć sobota nie była dniem idealnym, niedziela musi poradzić sobie na tym polu znacznie lepiej, a raczej, że ja muszę sobie tego dnia lepiej poradzić. No jasne, udało się, co się miało nie udać.

Przede wszystkim, nie pozwoliłam sobie zaspać. Moja poranna rutyna jest mi tak bardzo potrzebna, że czterdziestominutowe opóźnienie rozwala mi cały dzień. Zrobiłam sobie pyszne śniadanie (być może, gdy popracuję nad jego stroną estetyczną, też tu trafi), pouczyłam się, poszłam na spacer. Zwykłe życie. Potem zrobiłam mi obiad. A obiad zrobił mi dzień. Autentycznie!

Zaznaczę, że nigdy wcześniej nie gotowałam brukselki. Nie pamiętam nawet, kiedy poprzednio miałam okazję ją jeść. Kaszy gryczanej też jeszcze nigdy sama nie gotowałam. Wiadomo, jest to czynność banalna, jednak nie o samą czynność tu chodzi, raczej o składniki jako materiały, z których coś tam sobie czaruję.

Warto wspomnieć też, że tak naprawdę gotować nauczyłam się dopiero tutaj, w Toruniu. Sama na sobie, w większości przypadków. Nie polegam na przepisach, prędzej czymś się inspiruję, niż odtwarzam. Staram się przyglądać ulubionym blogom kulinarnym, profilom na insta oraz artykułom w Kukbuku, po jakie składniki warto w danym momencie sięgać. Próbuję. Gotuję bez zwierzątek, bez cukru (ale melasa i miód – spoko!) i bez piekarnika. Tak, brak piekarnika czasem mi przeszkadza.

Czasami, najczęściej pod prysznicem, przychodzą mi do głowy zestawienia smaków, które chciałabym wypróbować. Bakłażan i masło orzechowe. Buraki i grillowane awokado. Gruszki z sosem musztardowym. Fasolka szparagowa z imbirem i sezamem. Czasami trafiam w punkt, czasem trochę błądzę, bywa też, że pomysł wymaga tylko drobnej modyfikacji.

Tym razem wymyśliłam sobie podsmażoną brukselkę z kaszą gryczaną i sosem malinowym.

Ugotowałam 100 gramów kaszy gryczanej – tu akurat nie ma żadnej filozofii.

Brukselkę (około 350g) oczyściłam ze wszelkich niejadalności, przekroiłam na pół i wrzuciłam wraz z połówką ząbka czosnku pokrojoną w cienkie plasterki na rozgrzaną patelnię skropioną odrobiną oliwy z suszonych pomidorów. Po chwili uznałam, że to bez sensu i zalałam brukselkę odrobiną wody. Woda sobie odparowywała, ja dolewałam więcej, brukselka zaczynała wyglądać i pachnieć coraz bardziej apetycznie. Przypomniałam sobie, że wypadałoby ją przyprawić. Sięgnęłam po odrobinę soli, pieprz, czarnuszkę i kurkumę. Kurkuma okazała się idealna. Co jakiś czas mieszałam brukselki duszące się radośnie na patelni, w końcu postanowiłam dać im odpocząć, zmniejszyć pod nimi ogień, przykryć je pokrywką. I stała się magia. Brukselki były już idealnie mięciutkie i delikatnie i zaczęły się podsmażać. Z resztą, widać to na zdjęciach. Ale uwierzcie, byłam zachwycona!

 

W międzyczasie przygotowałam syrop malinowy. Garść mrożonych malin, które już zdążyły sobie odstać kilka godzin, zalałam odrobiną wodą i dodałam resztkę substancji słodzących, jakie miałam jeszcze zachomikowane – miodu i melasy winogronowej. Zagotowałam, zredukowałam, maliny pięknie rozpadły się na poszczególne ziarenka. Polałam nim brukselkę, kiedy już w towarzystwie kaszy czekała grzecznie na talerzu.

Był to zdecydowanie udany eksperyment. O ile w dni robocze sięgam częściej po comfort food, po połączenia sprawdzone, często wymagające jedynie minimalnej obróbki termicznej (kuskus tu wygrywa), możliwe do przygotowania w 15 minut i nie pozostawiające po sobie bałaganu, tak w weekendy lubię sprawdzać, eksperymentować, sięgać po składniki, których nie znam lub które znam i uwielbiam, ale których przygotowanie jest czasochłonne (czyt. bakłażan!).

No, to co myślicie?