Szczere Kocisko

Straszna, zła i mroczna sesja coraz bliżej, ale wiecie co? Mam wrażenie, że czasu coraz więcej i jakoś coraz milej. Najnieprzyjemniejsze rzeczy, jakie przyszło mi robić na studiach, na ten semestr mam już za sobą i nie ma wątpliwości – bez nich mi lżej. Mam na myśli oczywiście projekty w grupach. Mogłabym się strasznie rozpisać na temat tego, dlaczego grupowe projekty wydają mi się złym pomysłem i wcale nie spełniają założeń zadających je dydaktyków, ale w zasadzie, to jest temat na osobną dyskusję.

Teraz będę opowiadać, dlaczego jestem w miarę możliwości spokojna. Fajnie, co?

Był w tym tygodniu taki dzień, wtorek, kiedy od rana nie udawało mi się nic a nic. Złamałam paznokieć, śniadaniowa jaglanka postanowiła wykipieć, zasnęłam czytając Chalmersa na filozofię, zbyt późno wyszłam z domu i spóźniłam się na wykład z mojej ulubionej lingwistyki kognitywnej, nie zastałam pani administrującej budynkiem wydziału i nie zarezerwowałam sali na egzaminy. Było zimno, brakowało słońca, fujć. Sęk w tym, że z każdą rzeczą, która poszła nie po mojej myśli, wpadałam w coraz lepszy humor – świadomość, że kolejnej przeszkodzie nie udało się mnie złamać jest naprawdę super. Tydzień wcześniej pewnie łkałabym gorzko i przeklinała tę całą kogni…

Tyle że, uwaga, to też bywa potrzebne. Jestem tego świadoma i pewnie gdzieś tam głęboko w jakiś sposób to lubię albo chociaż. Straszenie się, że nic się nie uda, męczenie się, mówienie sobie, że nic z tego nie wyjdzie i że najlepiej to byłoby przestać robić cokolwiek. Bo potem trzeba się wziąć w garść i udowodnić sobie, jak bardzo się myliło, jak wiele potrafi się zrobić, jak szybko pewne rzeczy ogarnąć, jak sprawnie, jak dobrym systemem. Nie można cały czas w siebie wierzyć. Iść cały czas miarowym krokiem naprzód jak maszynka. Być jak perpetuum mobile, mieć nieskończone pokładu energii  i żadnych wątpliwości co do swojej kompetencji.

Nie lubię nikomu niczego udowadniać. Nie muszę. Najbliżsi nigdy we mnie nie wątpili. Nauczyciele nigdy we mnie nie wątpili. Nigdy nie trzeba mi było stawać w opozycji do tego rodzaju ludzi, toteż nie wykształciłam nawyku – to ja im wszystkim pokażę. To sobie muszę pokazywać, sobie udowadniać, ze sobą wojować i… nad sobą pracować.

Zdaję sobie sprawę, że to podejście ma wady, kosztuje mnie i moje otoczenie w pewnych momentach sporo energii i prawdopodobnie nie jest najlepszym wyjściem. Ale dużą wagę przykładam do tego, aby jak najwięcej było zrobione zawczasu. I to pozwala mi na oddech, kiedy tego rzeczywiście potrzebuję, kiedy inni mogę zaczynać już wpadać w popłoch, jak mało jeszcze zrobili. Nie życzę nikomu źle, ale daje mi to nieco satysfakcji.

Nie lubię momentu, w którym zaczynam wierzyć w to, że sukces należy nie do tych, którzy pracują ciężko i wkładają w to serce, ale do kombinatorów, który wiedzą z kim zagadać, gdzie się obracać i ile rzeczy bezkarnie zaniedbać. Ja nie wiem, przyznaję. Nie chcę wiedzieć i naprawdę, naprawdę nie chcę sprawdzać. Chcę dawać z siebie wszystko. Chcę pokonywać przeszkody i być z siebie dumna. Chcę, aby to, co robię, coś znaczyło. Chociaż dla mnie. Chcę działać tak w takim zakresie w takich obszarach, jakie sama sobie uznam za stosowne. Choć teraz wydaje mi się to bardzo odległe, jeszcze zdarzą się momenty, kiedy będę mogła się poobijać. Z własnego doświadczenia wiem, że mi wiele czasu na to nie potrzeba. Dla przykładu, dwa dni na hamaku pomiędzy drzewami i zapominam o miesiącach ciężkiej pracy. Więc jestem spokojna.