Szczere Kocisko

Gdyby się tak nad tym zastanowić, jedynym przedmiotem, do którego czułam niechęć, szczególnie w gimnazjum, była geografia. W liceum nie – miałam tam tego przedmiotu zaledwie półtora miesiąca, a do tego ze świetnym nauczycielem. Oczywiście bywały też przedmioty, które mnie zwyczajnie nie interesowały – EDB, WOS w liceum, niemiecki w gimnazjum. Jednak to geografia mnie stresowała, zmuszała do spisywania zeszytów od koleżanek i uprawiania strzelectwa na sprawdzianach.

Minęło już trochę czasu, więc mogę to przyznać – nauczycielka geografii z gimnazjum to najgorszy belfer, z jakim miałam w życiu styczność. Choć same lekcje były bardzo zabawne, bo robiliśmy wszystko, aby nie mogła zrealizować tematu. Łącznie z wyskakiwaniem przez okna, rzucaniem przedmiotami, regularnym darciem japy i wydawaniem innych, ciężkich do nazwania, odgłosów. 

Pamiętam, że jedynym sprawdzianem z geografii, na który rzetelnie się nauczyłam, był sprawdzian z mapy Azji. Choć teraz nie mogłabym się pochwalić jakąś szczególną znajomością tej części globu.

A jednak odczuwam coraz większe zainteresowanie światem. Może to wynik mody na podróże, jarania się mapami, planami, podróżami autostopem, ale to zdecydowanie dobra moda.

Chciałabym zwiedzić świat. Wybrać się do Wielkiej Brytanii i odwiedzić jeszcze kilka razy Włochy i Francję. Pobyć chwilę w Hiszpanii, przylecieć do Meksyku na Zinacantan lub inną ze styczniowych fiest, np. na tę w Chiapa de Corzo. Z chęcią bym pewnie pobyła chwilę w Azji, lecz nie wiem jeszcze, gdzie dokładnie. No i Islandia. Norwegia. Szwecja. Finlandia.

Nigdy nie myślałam, że mogę mieć jakiś talent do nauki języków albo że mogłoby sprawiać mi to przyjemność, ale ostatnio relaksuję się właśnie w ten sposób. Przeglądam w pdf-ach podręczniki do nauki norweskiego, oglądam nieanglojęzyczne filmy, słucham muzyki w afrikaans, po ukraińsku, rosyjsku, szwedzku. Staram się być możliwie jak najbardziej otwarta na tego typu rzeczy.  Podobnie jak na smaki.

Do takich rzeczy chyba się dorasta. Dorosłam do zainteresowania światem poza granicami Polski, podobnie jak dorosłam do jedzenia cukinii, kukurydzy, groszku, papryki, ananasa i picia kawy bez mleka, i herbaty bez miodu. Ostatnio przeczuwam nawet ochotę na lukrecję, która w dzieciństwie wydawała mi się strasznym obrzydlistwem. Pamiętam, kiedy na swojej pierwszej zagranicznej wycieczce, a była to wycieczka do Danii, mając osiem lat, kupiłam sobie z koleżankami po gałce szarych, lukrecjowych lodów. Wszystko wylądowało w śmietniku. A teraz mam ochotę na lukrecję. Co się dzieje z kubkami smakowymi w trakcie dorastania?