Szczere Kocisko

Bywam zazdrosną bestią. Z tym, że zamiast być zazdrosną o kogoś lub zazdrościć czyichś przedmiotów, czy innych bzdur, skupiam się na zazdroszczeniu skillów, doświadczeń, wspomnień, umiejętności ogarnięcia się w życiu.

To, czy mam w tej zazdrości słuszność to sprawa zupełnie odrębna od tego, o czym chciałabym dziś pisać, ale napomknę tylko – najczęściej przy bliższym zapoznaniu się z życiem danego osobnika okazuje się, że nie jest tak fajnie i zabawnie, i że taki to wcale niczego nie ogarnia, a po prostu idzie na krzywy ryj i udaje mu się w życiu mimochodem. Czyli znów fake it till you make it i najlepiej nie rozglądać się na lansiarzy.

Oprócz bycia zazdrosną bestią, jestem również bestią, która wieloma rzeczami się w życiu interesowała i wiele rzeczy w życiu zostawiła obok. Nie, nie słomiany zapał. Raczej burzliwe rozstania, traumy i problemy. Czasem konieczność wyboru. W najmniejszym stopniu nuda i nie-chce-mi-się-izm.

Tańczyłam, malowałam, recytowałam, jeździłam konno, biłam się, marzyłam o śpiewaniu, uczyłam się grać na gitarze, grałam na pianinie, robiłam muzykę elektroniczną. Okazywało się jednak, że po jakimś czasie przestały mi być te rzeczy potrzebne albo nie nadawałam się do nich, albo to one nie nadawały się dla mnie, albo ktoś mnie zraził, albo robiłam je tylko dla kogoś – nie dla siebie, więc nie mogły przetrwać próby czasu. Część tych rzeczy była po prostu wpisana w moją podstawówkę, która nie dość, że była mikroskopijna i prywatna, to jeszcze nazwana artystyczną.

Są jednak rzeczy, których nie robię, choć mogłabym i chciałabym, choć nie potrafię zacząć. Dlaczego? Na przykład dlatego, że wszyscy myślą, że ich nie lubię. Tak jest w pływaniem. Racja, nie pływałabym w jeziorze lub w polskim morzu i mam trochę problem z samą koncepcją przebierania się w strój kąpielowy i choćby najmniejszymi interakcjami z innymi ludźmi w takowym, jednak z tego, co pamiętam, bardzo lubiłam pływać. I mam ochotę pływać. Straszną. I ona rośnie. Ale cholera, stroju kąpielowego i rosołu z innych ludzi nie przeskoczę.

Podobnie z jazdą na rowerze. Jestem tą jedyną osobą  na świecie, która zapomniała, jak się jeździ, bo zwyczajnie wyrosła sobie ze swojego pierwszego roweru i nie kupiła następnego. I nie miała czasu ani potrzeby nigdzie jeździć – mieszkam zbyt daleko od wszystkiego i przez większą część życia miałam zbyt paskudne i niebezpieczne drogi, żeby choć próbować.

I myślę tak sobie, że może Toruń, studia i w ogóle, to będzie niezły moment, by to trochę pozmieniać. Wybrać się na basen uniwersytecki i przeboleć, że ktoś zobaczy moje uda. Wypożyczyć miejski rower, zaszyć się z nim w jakiejś bocznej uliczce i spróbować nie połamać sobie nóg. W końcu – wybrać się na konie…

Z tymi końmi to trochę bieda. Byłam pierwszą jeżdżącą osobą z mojego towarzystwa w podstawówce. I podobało mi się to. Może nie kochałam prędkości, ale takie kłusowanie po lasach naprawdę sprawiało mi mnóstwo frajdy. Ale pojechałam na obóz. I tam totalnie mnie zrazili to hippiki. Szkoda bo przecież to takie classy i preppy!