Szczere Kocisko

Mój tata lubi w rozmowach ze mną nawiązywać do moich zainteresowań i raz po raz wracać do zagadnień związanych z podejmowaniem decyzji a aktywnością mózgu, udziałem świadomości w decydowaniu i tego, że świadomość niekiedy bardziej racjonalizuje już podjęte decyzje, niż rzeczywiście je podejmuje. W XX wieku Benjamin Libet uznał to zjawisko za dowód przeciw istnieniu wolnej woli.

Ale szybko znaleziono błąd w tym sposobie rozumowania. Na szczęście.

Nie lubię, kiedy ludzie utożsamiają świadomość z „ja” i twierdzą, że oni to tylko świadomość. Albo jeszcze lepiej – że jest tylko jedno funkcjonalne „ja”. Kiedy pisałam dla siebie teksty, w których omawiałam zagadnienia do tegorocznego konkursu psychologicznego, omówiłam w nich chyba z kilkadziesiąt rodzajów „ja”, które podzielone były ze względu na swoją funkcję, sposób działania, obszary, w jakich działają, reakcje, jakie wywołują i mechanizmy, jakie uruchamiają. Nie przeszło mi przez myśl, że której z nich mogłoby być mną bardziej lub mniej.

Być może to ja jestem dziwna, być może to przez jogę i polecenia instruktorki w stylu „niech twoja świadomość powędruje do pięty” i inne takie, ale lubię myśleć, że „ja” to coś więcej, niż narrator, który siedzi w mojej głowie.

Bo jestem także swoją podświadomością, swoimi snami, impulsami elektrycznymi przeskakującymi z jednego przewężenia Ranviera na następne.  Jestem swoimi hormonami: oksytocyną, która każe się przywiązywać i adrenaliną, która zmusiła mnie w zeszły piątek grubo przed siódmą rano wybiec do lasu i pędzić, dopóki nie zachciało mi się wypluć płuc. Jestem też krwią, która pozwala się im rozprzestrzeniać po organizmie. Jestem śladami neuronalnymi, synapsami, skomplikowaną i niepodrabialną siecią połączeń. Jestem swoimi wspomnieniami, miejscami, w których byłam i ludźmi, których znałam i od których kradłam nawyki, zainteresowania, upodobania, powiedzonka i zachowania.  Jestem swoim śmiechem w najmniej odpowiednich momentach i przepłakanymi nocami. Swoim cierpieniem i swoją niepoprawnością, a także niepoprawną wiarą w ludzi, w których bardzo chcę wierzyć. I bywam także swoim następującym po czasie zobojętnieniem i zdziwieniem, kiedy odkrywam, jak Ci, którzy stanowili dla mnie wzory, przestali robić na mnie wrażenie.

Ciągle się zmieniam.

I chyba niczego nie lubię bardziej. 

(Przesadzam, znalazło by się pewnie wiele takich rzeczy.)