Szczere Kocisko

Lubię swoją emocjonalność. Lubię, kiedy jest intensywnie, impulsywnie i nie zawsze dobrze. Często zdarza mi się śmiać tak mocno, że aż bolą mnie policzki, ale równie często wpadam w panikę lub rozpacz. Czasami robię to trochę z premedytacją. Czasami ktoś mi w tym pomaga. W sprawach emocji jestem bardzo podatna na sugestie – z łatwością współodczuwam z innymi ludźmi, z bohaterami książek, filmów, z podmiotami lirycznymi, z autorami piosenek i spotów społecznych.

Co lubię z tego wszystkiego najbardziej? Przyglądanie się tym emocjom. Myślenie o nich. Być może jest to objaw zarzucanego mi czasem szukania dziury w całym, ale hej, przecież to trochę jest tak, że żyję w sieci, więc…

Cokolwiek by nie mówić o obecności cierpienia w ludzkim życiu i o źródle tego cierpienia, ja za nic nie dałabym go sobie na stałe odebrać. Myślę zarówno o takiej rozrywającej na kawałki rozpaczy, o przeraźliwej pustce, ale i o nieokreślonych smętach, które każą snuć się po domu i marnować czas.

To wszystko jest potrzebne.

Bo potem robi się fajnie. Samo sięganie po słowa i szukanie rozwiązań przy ich pomocy jest dla mnie doświadczeniem ważnym i wiele wartym. Odkrywanie, co mi z tego wyszło, jest jeszcze lepsze. Dzielenie się tym ze światem – kolejne oczko wyżej.  Dalej – otrzymywanie informacji zwrotnych. Koło się zamyka.

Robi się lepiej i lepiej, i to wszystko zmierza tylko do tego, bym znów straciła zainteresowanie radością i szukała guza. Mogę wtedy ustawicznie podejmować złe decyzje i przeżuwać jeszcze gorsze emocje. Ale w porządku, to wszystko mija.

Wszystko jest w porządku.