Szczere Kocisko

Wiecie, co mówi się o ludziach, którzy nie lubią czekolady lub rezygnują z jedzenia jej bez większych problemów? Że są źli albo niegodni zaufania. Albo po prostu coś z nimi nie tak. Bo przecież wszyscy kochają czekoladę, prawda?

Też bardzo kochałam czekoladę. Na początku gimnazjum był moment, w którym codziennie w moim domu znikały dwie tabliczki. Piszę to, nie pamiętając, kiedy ostatnio jadłam ją w czystej, tabliczkowej formie (chyba jakoś w czerwcu) – jedzenie czekolady jest jakieś hipnotyzująco przyjemne. W każdym razie, mi tak właśnie się ta czynność jawi.  Tylko, odkąd zaczęłam odżywiać się nieco zdrowiej, zauważyłam, że kiedy zjem już, co było do zjedzenia, nie czuję się dobrze. 

Wybrałam się ostatnio na badanie krwi. Niby nic, ale dla mnie to dość  intensywne i stresujące przeżycie, przed którym uciekałam od… listopada? Czekając, aż punkt pobrań zostanie otwarty, byłam głodna, zdenerwowana i przekonana, że tego dnia zemdleję nie raz, pomyślałam więc, że muszę wymyślić sobie jakąś nagrodę, coś, co zmotywuje mnie do zachowania klasy i dojrzałego oddania się w ręce pielęgniarki (Dzień dobry! Tylko wie pani, ja się trochę boję… Szczerze mówiąc, to niczego na świecie nie boję się bardziej… Proszę chwilę poczekać…) i zwróciłam się do mamy o kupienie mi po wszystkim tabliczki czekolady. Najlepiej milki z oreo. Jak szaleć, to szaleć, a jeśli nie padnę tam trupem to naprawdę będzie mi się należało.

No i – pomimo nieprzespanej nocy i całego tego szykowania się na najgorsze - nie zemdlałam, nie urządziłam histerii, nie uderzyłam w płacz godny pięciolatki. Trochę pomiałczałam, trochę się trzęsłam, ale poszło sprawnie. Wchodząc po poczekalni, rzuciłam się na ciasta owsiane, które zabrałam w charakterze śniadania. I nagle cała ochota na czekoladę zniknęła. Nawet więcej – pomyślałam, że absolutnie nie chciałabym zjeść ani kostki.

Czy wyleczyłam się z czekolady? Chyba tak. Czy oznacza to, że nie lubię słodkiego jedzenia? W żadnym wypadku! Moje śniadania mogłyby być równie dobrze deserami – to zwykle bananowo-jarmużowe smoothie lub musli z jogurtem i owocami, często razowe placki na oleju kokosowym albo pudding z chia, a w ciągu dnia zjadam taką ilość owoców, że z pewnością zawyżam krajową średnią. Nie pogardę też kawałkiem (lub trzema kawałkami) domowego ciasta. I suszoną białą morwą. I jagodami goji, które mają, moim zdaniem, lekko czekoladowy posmak.

Jaki jest wydźwięk tego teksu i po co w ogóle o tym wszystkim piszę? Chyba tylko po to, aby podzielić się myślą, że słodycze, które biorą się z kolorowych, plastikowych opakowań, nie są potrzebne do szczęścia, nawet zadeklarowanemu łasuchowi. Ani jakoś specjalnie ekonomiczne. Bo przecież dojrzała brzoskwinia, która jest słodsza, większa i zdrowsza od batonika, kosztuje jakieś 75 groszy… Więc bierzcie się za owoce!