Szczere Kocisko

Ludzie się męczą, walczą z prokrastynacją i ubolewają nad tym, że nie mogą zabrać się do pracy. Ja też. Jednak czasami całkiem celowo stwarzam sobie warunki do bezczynności. Znam jej dobre i złe strony i zauważam, w jakich sytuacjach jest ona zrozumiała, wolna od poczucia winy i zupełnie bezkarna. A potem je wykorzystuję.

No bo nie wszędzie można być tak samo bezczynnym. W domu to nie przejdzie, w domu zawsze coś znajdzie się do roboty – jakiś jeden niedomyty talerzyk, zakurzony parapet, zmięta pościel, rozrzucone bezładnie buty. Trzeba zakasać rękawy i zrobić swoje, inaczej nawet się zabrać do właściwej pracy jest ciężko. No, przynajmniej w moim przypadku. Im jestem starsza, tym mniej lubię wszystkie znaki świadczące o tym, że mieszkam w lesie – kurz, owady… kurz. I coraz bardziej skłaniam się ku stylistyce, którą jeszcze jakieś pięć lat temu tak okrutnie wyśmiewałam. Podoba mi się miejskość, białe ściany, minimum sprzętów, bibelotów, przedmiotów w ogóle. Ale dość tych domowych dygresji. Chodzi mi przede wszystkim o to, że kiedy jestem u siebie, czuję, że mam tak wiele do zrobienia i chcę wszystko załatwić od razu, i mieć spokój, co kończy się bieganiem z pustymi taczkami. Czy coś.

Dlatego czasem zdarza mi się wyjechać gdzieś bez większego celu, zapomnieć o zabraniu książki w podróż pociągiem, ewentualnie konsekwentnie i z uporem jej nie czytać albo (i to zdarza się najczęściej) iść do miasta tylko po to, aby pogapić się na kaczki w parku lub przesiedzieć cztery godziny w kawiarni nad jednym americano i (po raz kolejny) książką.

Okazuje się wtedy, że taka bezczynność może być całkiem kojąca. Że kiedy siedzę unieruchomiona w pociągu, nie mam czego czytać, a telefon już prawie mi się rozładował, do głowy zaczynają przychodzić pomysły, których brakuje, jeśli zaplanuję sobie – od tej do tej mam czas na napisanie nowego opowiadania – przy takich postanowieniach najczęściej kończę już na pierwszych osiemdziesięciu słowach i nigdy już do rozpoczętego teksu nie wracam. Nie mogłabym być Stephenem Kingiem. To dobrze, w sumie.

Tak naprawdę to bardzo lubię nic nie robić. Ale łatwo tu o zawiązanie toksycznej relacji z lenistwem. A nie lubię toksyn, szczególnie w relacjach, stąd moje szukanie furtek, którymi mogę wyjść z nieróbstwem na spacer.

To przecież taki uroczy zwierzak.